De vrouwen tegen Geert Wilders

Jutta Chorus (j.chorus@nrc.nl, Twitter: @Juttachorus) schrijft op deze plek een wisselcolumn met Tom-Jan Meeus.

De Feministen tegen Verzetsspray blazen uit in een Amsterdams café. Het is zondagmiddag. Op een na zijn alle tien de vrouwen weer vrij. Koffie en muntthee, recensies van de politiecellen van Spijkenisse. „Ze roken naar pis.” Ze zijn verbaasd dat ze zaterdag in Spijkenisse werden gearresteerd – om niks, vinden ze zelf. „Het klimaat van onderdrukking neemt toe”, zegt Catherine Black, promovendus in de psychiatrie. Ze demonstreerde eerder tegen de Nederlandse Volkunie en haalde handtekeningen op tegen toenmalig minister Rita Verdonk. „De ruimte om je uit te spreken wordt steeds kleiner.”

Jutta Chorus (j.chorus@nrc.nl, Twitter: @Juttachorus) schrijft op deze plek een wisselcolumn met Tom-Jan Meeus.

Het zijn jonge vrouwen – studenten aan de Universiteit van Amsterdam of het University College, een enkele promovendus, een lector, een vakbondsmedewerker. De lange haren los, turtlenecktruitjes, eyeliner op de oogleden, rode lak op de nagels. Een van hen, Donya Alinejad, lector migrantenstudies, schreef een vrolijk opiniestuk op Joop.nl met de titel Wilders is een toegewijde en militante feminist. En vindt het daarom vast niet erg als wij zijn verzetsspray ook tegen witte Nederlandse agressors gebruiken.

Zaterdag hadden ze geroepen dat Wilders hun feministische agenda misbruikte om vluchtelingen zwart te maken. Meisjes en moeders op de Markt in Spijkenisse hadden hen uitgelachen, grote mannen hadden geroepen dat ze het verdienden verkracht te worden. Toen ze zich niet wilden identificeren, waren ze gearresteerd.

Lees ook: Wilders deelt verfspray uit, opbrengst naar vluchtelingen​

Wat zijn dat voor draconische maatregelen? Staat het land op ontploffen? Deze vrouwen waren niet gevaarlijk voor Geert Wilders, ze stonden op meters afstand. Ze verstoorden de openbare orde niet met hun bordjes. En toch mochten ze geen gebruik maken van de ruimte om met hem van mening te verschillen – terwijl de tegenpartij die ruimte wel kreeg.

Wat een rare kramp. De spreekwoordelijke Nederlandse tolerantie is niet gebaseerd op: we zijn het met elkaar eens, maar op: we zijn het met elkaar oneens en wat geeft het? Er heerst, zeker rond de kwestie van de asielzoekers, een diepe angst voor mensen die van mening verschillen.

‘De overheid is bang voor het conflict”, zegt Ioanna. „En nu Nederland voorzitter is van de Europese Unie, reageert zij nog krampachtiger op protest zoals dat van ons. Alle aandacht gaat uit naar Wilders en zijn angstpolitiek.”

„De politiek, zelfs progressieve partijen en de politie hebben een ruk naar rechts gemaakt”, zegt Catherine.

„Onze arrestatie is ook een waarschuwing voor iedereen die bezwaar heeft tegen Wilders”, zegt Ioanna. „Demonstreer niet, want je wordt gearresteerd.”

„De enige remedie is: spreek je uit”, zegt Catherine. „Wie in deze tijd probeert onschadelijk te zijn, is juist schadelijk.”

Er gaat gejuich op. De serveerster komt naar de tafel toe om te zeggen dat de feministes zachter moeten zijn. „Het is een korte uitbarsting”, zegt Donya. „Onze laatste arrestant is net vrijgelaten.”