Column

Roger Federer

Matchfixing in het tennis, oerwoudgeluiden en financieel getrukeerde transfers in het voetbal, clubeigenaars te laf voor schuldaflossing in Chinese onderduik, corruptie van de hoogste bestuursorganen, de vroege dood van een ex-Cofidis-renner... waar blijft de heffe des volks in de sport? Een aspirant-boekhouder ziet van ver de cijfers wemelen in een danse macabre, maar de ouwe kliek van FC Twente predikt ongegeneerd onschuld en naïviteit. ADO Den Haag is verworden tot gaarkeuken – een traditie uitgehongerd. Bestuur en spelers geheel machteloos.

Na het schandaal van georganiseerde doping in Rusland wordt alreeds gefluisterd over een even pijnlijke ontluistering van Jamaicaanse atleten, sprinters met name. Nieuwe dopinggevallen in het wielrennen liggen in de week tot de voorjaarsklassiekers.

De sportwereld lijkt wel Sodom en Gomorra. Dat is erg, maar niet erger dan de gesluierde decadentie in de gewone maatschappij. Waarom zouden sporters zielsblank moeten zijn als iedere bouwsteen in een stadion behangen is met smurrie van Chinezen, projectontwikkelaars of politieke opportunisten? Sport is ook ruilhandel.

In beurskringen is de vraag naar zuiverheid ongepast, maar in de sport zijn verdachtmakingen gefundenes Fressen. Altijd weer komt een nestgeur van scandalitis naar boven. En toch heeft sport het eeuwige leven. De tribunes in de Grolsch Veste zitten nokvol. Radio en televisie gedragen zich reeds als voorschotzenders van olympisch goud in Rio. Waterpolo voor dames: ineens breaking news. Ook zogenaamd deftige milieus speculeren zich in de rondte over het aantal Nederlandse medailles in Rio. Een record is vanzelfsprekend.

Geen mens denkt nog aan matchfixing bij het zien van Roger Federer op de Australian Open. Hoe hij met zijn oude knoken zijn lichaam tot de laatste snik uitperst, kan alleen maar ontroeren. Schunnigheden komen niet uit zijn mond, na de wedstrijd ligt hij al helemaal in de plooi van Zwitserse kleinburgerlijkheid. Geen van de geruchten over corruptie in het tennis kunnen Federer raken. Het geloof in hem is onwankelbaar.

Sport is niet de beste der werelden, maar heeft meer te bieden dan politiek en religie. Om te beginnen opwinding, enthousiasme en adoratie. Het is lekker om nog eens te kunnen bewonderen. Even mee te transcenderen met Max Verstappen en Memphis Depay, nog liever met Dafne Schippers.

Daarnaast blijft het intriest dat een club als ADO Den Haag wordt geteisterd door zwendel en hooliganisme. Juist omdat het nog een van de weinige volksclubs is die Nederland rijk is. Het voortbestaan van ADO is veel indrukwekkender dan dat van Real Madrid met een omzet va n 577 miljoen euro. ADO blijft tenminste binnen de verbeelding van de armen.

De erfzonde fietst, sprint en voetbalt mee. Sport is niet verheven aan mens en maatschappij. Maar het zorgt wel voor continuïteit van herinneringen met een zekere raison d’état als achtergrond. Sport creëert schoonheid en ontroering en verbinding naar de maat van de mens. Daarom ben ik een dopingliberaal en daarom lig ik niet wakker van matchfixing in het tennis of waar dan ook. Staatsmannen en kerkvorsten zijn niet langer de hoekstenen van het collectief geheugen, dat zijn nu aansprekende sporters als Sven Kramer en Tom Dumoulin, Wesley Sneijder en Marianne Vos. Ja ook zij, want tegenslag in een sportleven weekt soms meer identificatielust op dan succes. Daarom kan er met Feyenoord ook niets gebeuren.

We leven in de glorie van een gevuld sportjaar en geen schandaal is groot genoeg om de luiken te sluiten voor sportieve sensaties. Ook charlatans en oplichters zijn niet in staat eeuwen van bewondering en medeleven op te breken.

Roger Federer zal altijd zijn.