Zaken die je beter verzwijgt

Privédetective Paul fotografeert vanuit zijn auto flirtende pubers bij een skateramp. Wanneer zij verhaal komen halen bij de vermeende pedofiel, geeft hij zijn visitekaartje. Waarna de meisjes Dorothy en Claire zich melden om de verdwenen biologische vader van Claire op te sporen, blijkt even later. De detective weet beter: het gaat eigenlijk om de vader van 15-jarige Dorothy. Want dat is hijzelf.

Zo lijkt Tous les chats sont gris zo’n film over mensen die zich door eigen zwijgzaamheid in een knoop draaien, met een grote kladderadatsch aan het eind. Maar nee: halverwege is de aap al uit de mouw, en die maakt de zaak slechts ingewikkelder. Want over sommige zaken zwijg je maar beter.

Tous les chats sont gris kan bogen op een sterk script en prima chemie tussen brombeer Bouli Lanners en nerveuze spicht Manon Capelle als ‘dochter’ Dorothy. Het decor – wit gesausde villa’s, hoge groene heggen – versterkt de sfeer van weggestopte geheimen. Dat de film toch niet spettert, komt door de nog wat tamme regie van debutante Dellicour.