Een kwestie van bereik

Ronnie Flex en Lil’ Kleine zijn niet de enigen die het met een simpele housebeat doen. Begin 1995 stond 2Unlimited in Groningen op het podium. Zij waren voor mij, als twaalfjarige, de ingang tot house. Meer in het bijzonder tot videoclips vol jengelende ladies en stoere rappers, platformsportschoenen, peroxide blond ingevlochten haren en felgekleurde latexpakjes waar je niet zonder glij- of afwasmiddel inkomt, oftewel: de wondere wereld van Eurodance.

Je moet ergens beginnen.

2Unlimited, dat was mijn New Wave. Ray, de stoere rapper (‘Y’all ready for this?’) was natuurlijk Lil’ Kleine. En Ronnie Flex (sorry Ronnie), de smooth zingende mooiboy, dat was Anita Doth.

Ray en Anita waren de eersten die in 1991, toen ook net geen twintig, begonnen met het concept stoere rapper plus jengelende vrouw over opgepompte housebeat. Nadat ze de weg hadden vrijgemaakt voor het type effectmuziek met romantisch refrein voor de chickies waarvan je als tiener nou eenmaal knaldrang krijgt, werden ze eindeloos gekopieerd: 2Brothers on the 4th Floor, T-Spoon en tal van andere minder geslaagde variaties op de inmiddels uitgekauwde formule. Na vier albums en ontelbare optredens tot in Tokio werden ze bekroond met de Popprijs op Noorderslag in 1995. En ook toen waren er mensen die zich daar nogal kwaad over maakten. Zo kwaad dat er voor het eerst bier werd gegooid, de start van de bierdouche.

Er is een heel grappige aflevering van VPRO-programma Lola da Musica uit 1996 over de Haagse electroband Unit Moebius waarin Ference van der Sluijs (dj I-f) zich opwindt over de erkenning die 2Unlimited kreeg. Het is een ‘fucking circus’, zegt I-f. Allemaal plastic, en hij gooit de rode clownsneus op zijn neus woest in het zand. Ergens begrijp ik dat. Het is natuurlijk frustrerend als je in precies diezelfde periode muzikaal probeert te pionieren door synthesizers en drumcomputers op elkaar aan te sluiten en live te experimenteren en (bijna) niemand dat (nog) ziet. Zij wilden muzikaal de diepte in. 2Unlimited pakten de term house en maakten er iets behapbaars van voor het grote publiek.

In de tijd dat verkoopcijfers nog iets betekenden verkocht 2Unlimited 2,6 en 3 miljoen exemplaren van hun albums Get Ready (1991) en No Limits! (1993). ‘No Limit’ werd een nummer-1 hit in 35 landen.

Terwijl de meeste houseartiesten de anonimiteit nooit ontstegen, had 2Unlimited volgens de jury wel een eigen gezicht. „Het gevolg was een niet aflatende stroom van hits in Europa en daarbuiten, uniek voor de Nederlandse popmuziek.” De prijs gaat over de vraag of je Nederlandse popmuziek op de kaart zet. En dat is nou eenmaal eerder een kwestie van bereik dan van diepgang.

En 2Unlimited maakte in mijn tieneroor wel de weg vrij voor I-f en de rest.