Natuurijs maken: vooral logisch nadenken

Haaksbergen had dinsdagavond de eerste marathon op natuurijs. De ijsmakers uit Noordlaren, de eeuwige rivaal, vinden ’s avonds troost in Jägermeister.

De start van de eerste schaatsmarathon op natuurijs in Haaksbergen. Foto Vincent Jannink ANP

Erwtensoep, rookworst, Jägermeister en veel oranje Unox-mutsen. Ergo: er werd weer geschaatst op natuurijs. Nou ja natuurijs, zo wilde olympisch kampioen Jorrit Bergsma de schaatsvloer in Haaksbergen niet noemen. „Natuurijs ligt op sloten, vaarten en meren, niet op een ondergespoten skeelerbaantje.”

Wat niet wegneemt dat Bergsma dinsdag met het grootste mogelijke plezier naar het Twentse land was gereden om, net als 45 collega-marathonschaatsers, de eerste slagen op echt bevroren ijs te maken. Want dat was het natuurlijk wel, ook al betrof het een drie tot vijf centimeter bevroren waterlaag op asfalt.

Eindelijk weer wat positief nieuws in Haaksbergen

De korte vorstperiode ten spijt had ijsmeester Tonnie Lenderink van de IJsvereniging Haaksbergen een goede baan geprepareerd. Dermate kundig, dat de mannen en vrouwen marathonschaatsers er boeiende wedstrijden van maakten, met Irene Schouten (vrouwen) en Gary Hekman (mannen) als winnaars.

Laat ijs maken maar over aan Lenderink, een bescheiden onderhoudsmonteur, die blij is dat Haaksbergen dankzij een schaatswedstrijd weer eens positief in het nieuws kwam. „Hadden we nodig na dat gedoe rond het truckongeluk.” En hij is zichtbaar tevreden daar een bijdrage aan geleverd te hebben.

Zijn geheim? Heeft-ie niet, vindt Lenderink. IJs maken is vooral een kwestie van logisch nadenken en geduldig de natuur zijn werk laten doen. Lenderink helpt hooguit een handje. Hij zorgt ervoor dat de waterlaag op het midden van de baan constant drie centimeter hoog blijft, zodat bij vorst de vereiste dikte snel is bereikt.

In Noordlaren werd het te warm. Te link

Als het ijs tot drie centimeter is gegroeid, is het zaak het water aan de tweeënhalf centimer hoge zijkanten – de skeelerbaan loopt bol – gestaag te laten weglopen in de afvoer van het drainagesysteem, waardoor de ijsvloer aan het asfalt kan hechten. Die toestand was dinsdagochtend bij de officiële meting van de KNSB bereikt.

Haaksbergen kreeg vervolgens de voorkeur boven het Drentse Noordlaren, waar de ijskwaliteit gelijkwaardig was aan die van Haaksbergen, maar de weerdeskundigen hadden warme lucht vanuit het noorden voorspeld. Te link, oordeelde Willem Hut, competitieleider marathon, die vervolgens Twentenaren blij maakte.

De Noordlaarder ijsmakers verbeten de pijn van de verloren prestigestrijd, maar waren wel zo sportief ’s avonds naar Haaksbergen te komen om met een Jägermeister het chagrijn weg te drinken.
 

Jägermeister voor de verliezers uit Noordlaren, die de afgelopen vijf jaar drie keer organisator van de eerste schaatsmarathon op natuurijs was. Foto Vincent Jennink/ANP

Perfect opmaat voor de Weissensee

Die versnapering kon er wel vanaf, want de eerste marathon op natuurijs is traditioneel goed voor het spekken van de clubkas. De begroting van vijfduizend euro wordt ruimschoots overschreden met zo’n tweeduizend euro steun van de schaatsbond en ruim drieduizend toeschouwers. Een financiële meevaller voor de ijsvereniging, die daar bij eerdere gelegenheden een veegmachine Zamboni kocht en een loods liet bouwen.

Voor de schaatsers was ‘Haaksbergen’ de perfecte opmaat voor een week Weissensee, waar vanaf zaterdag een reeks natuurijswedstrijden worden gehouden.

De Belg Bart Swings laat de Weissenssee aan zich voorbijgaan. De langebaan heeft zijn prioriteit, al genoot hij gisteren van zijn uitstapje naar natuurijs. Swings had al eerder schaatsmarathons gereden, maar nog nooit onder deze omstandigheden. Verwachtingsvol stelde hij de eerste vraag: „Weet jij of er morgen weer zo’n wedstrijd wordt gereden? Ik vond het prachtig”, zei de Belg, die derde werd.