Horror in het poppenhuis

Er iets heel unheimisch aan de hand in het Engelse landhuis waar de Amerikaanse Greta na het stuklopen van haar gewelddadige relatie als au pair komt werken. Het kind op wie ze moet passen, is een porseleinen pop. Zijn ouders doen net alsof er niets aan de hand is.

Het leuke van horrorfilms is dat ze vaak zoveel slimmer zijn dan ze lijken: ze jagen ons de stuipen op het lijf met venijnige naaldenprikjes in ons onderbewustzijn. De angst voor de pop is zoiets als de angst voor het spiegelbeeld of de dubbelganger: de ander die ons leven komt overnemen. De pop bespeelt het schuldgevoel van zijn ouders en tiranniseert al snel zijn nieuwe nanny. Het is een mooi klein gegeven: we blijven binnen de muren van wat al snel een poppenhuis lijkt. Maar het is zo weinig overtuigend gespeeld dat de speldenprikjes nergens gaan schrijnen en de shockeffecten niet nadreunen. Filmmakers die een ‘kleine’ film willen maken, vergeten te vaak dat ze dan wel moeten investeren in hun acteurs. Anders blijven ook dat poppen.