‘Het simpele leventje maakt me gelukkig’

Kiezen voor een compleet andere carrière, je moet het durven. Anne Hermans (28) had een „superleuke” baan bij een groot kledingmerk. Nu is ze peuterjuf in Vietnam.

Hoogtepunt: „Dat ik tijd heb om na te denken over mezelf en over het leven.”

Dieptepunt: „Toen ik huilend en verdwaald met een kapotte brommer door de regen moest lopen door Saigon dacht ik alleen maar: ik wil terug naar Amsterdam!”

Ingezogen

„Eigenlijk had ik een superleuke baan. Als product developer bij een groot Nederlands kledingmerk keek ik naar de technische kant van het ontwerp, maakte ik afspraken met fabrikanten en mocht ik veel reizen. Het is een bedrijf waar je helemaal ingezogen wordt, heel mijn leven stond in het teken van werk. Collega’s werden mijn beste vrienden.

„Toch begon ik me soms te ergeren. Dan had ik net iets klaar en dan kwam er een order van bovenaf en kon ik opnieuw beginnen. Waarvoor zat ik me uit de naad te werken? Wil ik dit de rest van mijn leven doen? Ik geloof het niet, maar mijn hoofd zat zo vol met werk, dat ik niet kon nadenken wat ik dan wél wilde.”

Ik hapte meteen toe

„Tot mijn broer voor de grap voorstelde samen in Vietnam te gaan wonen. Ik hapte meteen toe. Mijn manager vond het vreselijk; wat was er nodig om mij te laten blijven? Maar ik had mijn beslissing al genomen; hier blijven zou me niet gelukkiger maken. Achteraf bezien was het niet alleen het werk, maar het hele leventje in Amsterdam: hard werken en een hoge sociale druk van overal bij moeten zijn.

„Ik had een ticket en een visum voor Vietnam, maar wat ik daar zou gaan doen wist ik nog niet. De eerste maand skypte ik iedere dag urenlang met mensen van thuis, wat deed ik hier in godsnaam? Maar na een yoga-week in de bergen voelde ik me beter dan ooit. Het simpele leventje zonder prikkels maakte me gelukkig.

Relaxed en oprecht

„Nu geef ik Engelse les aan Vietnamese peuters en ik wil hun ook yogales geven. In de modewereld was veel stress en schijn. Peuters zijn heel relaxed en oprecht. Als het niet leuk is, merk je dat meteen. Vorig jaar was ik even op mijn oude kantoor. Iedereen was aan het rondrennen en ik dacht: hier hoor ik niet meer thuis.”