Dynamische show van Eva Crutzen

Eva Crutzen in ‘Spiritus’ Foto Jonas Briels

‘Spiritus’ van Eva Crutzen begint als een vette videoclip, met knallen, beats, lichtshow en flitsende dans. De licht- en geluidseffecten zijn een terugkerende traktatie in deze eigentijds vormgegeven voorstelling, die stevig bijdragen aan het energieke, verkwikkende gevoel dat Crutzen weet op te wekken.

Maar de dynamische Crutzen is niet de powerwoman die ze lijkt. Net als in haar debuut Bankzitten gaat het bij de 28-jarige vooral over de stress die een leven vol ongebreidelde mogelijkheden voor twintigers met zich meebrengt. Groots en meeslepend moet het zijn en daar ga je maar van piekeren. „Als je tegenwoordig voor je 30ste nog nooit een burn-out hebt gehad, moet je echt eens met iemand gaan praten.” Ter illustratie zingt ze een heerlijk liedje over gezien moeten worden op feestjes, begeleid door zoevende filterdisco van haar muzikant en geluidenman Jerry Bloem.

Haar grote talent ligt voornamelijk in het met elastieken mimiek uitbeelden van bizar-komische typetjes. Prachtig is de verzenuwde tennisvrouw, die erop los kakelt terwijl ze de ballen terugmept – met een centrale rol voor het geluidsdecor van krakende ledematen en dreunende slagen. Even makkelijk neemt ze je fysiek mee als ze speelt te moeten overgeven of de kick van een xtc-pil etaleert.

Hoogtepunt in dit beeldende cabaret is een terugkerend handpoppenspel met twee wintermutsen, die ze als twee Limburgse vrouwen kefferige gesprekken laat voeren. Dat klinkt ouderwets, maar Crutzen schakelt razendsnel en maakt er een geestig en schrijnend kunststukje van. Die scènes komen voort uit verhalen over haar Limburgse wortels. Daarin is ze soms even zichzelf, als ze het eenvoudige leven van haar oma in Simpelveld opvoert als contrast voor het veeleisende moderne leven.

Na haar geslaagde debuut waren de verwachtingen hooggespannen en Crutzen maakt die met haar elan en vlotte babbel moeiteloos waar. Al verliest Spiritus in de tweede helft iets aan spanning en coherentie, als het thema stress langzaam wegzakt. Dan begeeft ze zich op uitgesleten cabaretpaden, zoals de mislukkende survivalvakantie.

Het programma herpakt zich als ze eerdere types en opmerkingen nog een passend vervolg krijgen. Het slot bevat een fraaie verrassing, die onderstreept dat Crutzen geen genoeg neemt met de doorsnee statische vorm van cabaret. Waarna je opgepept de zaal verlaat – met het idee dat het leven toch wel degelijk een feest is.