De Amy van haar tijd

Als je Janis: Little Girl Blue vergelijkt met rockdoc Amy die na een festivalstorm het afgelopen jaar nu voor een Oscar is genomineerd, is het niet zo moeilijk om overeenkomsten te ontdekken. Twee geweldige zangeressen, bluesy en rauw. Te vroeg gestorven aan een dodelijke mix van onzekerheid, talent, gekte, drank, drugs en de psychologische en sociale druk die het omgaan met de roem met zich meebracht.

Er zijn ook verschillen: Amy was meer een openbare autopsie, ook omdat regisseur Asif Kapadia de rol van de media in Amy’s dood onderzocht. Ook van Janis Joplin (1943-1970) bestaat fascinerend veel beeldmateriaal, zowel optredens als tv-interviews. Maar wat ogen de media nog onschuldig. Het is een genot om de chemie te zien tussen talkshowhost Dick Cavett en dat vrolijke, bevlogen hippiemeisje. Er schuilt een diep gevoel van verlies in al die verwassen kleuren, die beelden die al half vergaan zijn, en dan tot leven worden gebracht door die stem, dat sjamanistisch rade- en redeloze levensritueel dat haar muziek was en is.