Column

Corrupt tennis

Als tennisliefhebber kon ik tot dusver de fans van corrupte sporten, zoals de wielrennerij en de atletiek, een beetje uitsliepen, maar nu zal ik er toch zelf aan moeten geloven. ‘Mijn’ sport is óók corrupt. En dat nog wel door omkoping, wat ik altijd ernstiger heb gevonden dan doping omdat het de geloofwaardigheid van de sport nog veel zwaarder aantast. Bij doping probeert de sporter in ieder geval nog een maximale prestatie te leveren, bij omkoping doet hij alleen maar alsof.

Ja, er was al langer sprake van omkoping in het tennis, maar het ging hoofdzakelijk om spelers van de laagste categorie, krabbelaars die in onbelangrijke toernooien een centje probeerden bij te verdienen.

Het was, achteraf bezien, nogal naïef om te veronderstellen dat er verder weinig aan de hand was. Misschien is het kenmerkend voor de tunnelvisie van de liefhebber van zo’n sport. Hij kan zich niet voorstellen dat hij bedrogen werd waar hij bij stond (zat).

Als het waar is dat ook de nodige toptennissers bij de corruptie betrokken zijn, heeft het toptennis een groot probleem. Dat betekent dat de sponsors, tv-stations en toeschouwers die het extreem hoge prijzengeld van de spelers financieren, om de tuin zijn geleid – tot aan Wimbledon toe. Waarom zouden de betrokken partijen de suikeroom blijven uithangen als de spelers er een corrupt potje van maken?

Zestien spelers, onder wie Grand Slam-winnaars, uit de topvijftig die de laatste tien jaar wedstrijden hebben weggegeven – dat is geen kattenpis. Ik heb weleens over die mogelijkheid gepiekerd, maar haar altijd weer weggeduwd. Want waarom zou een topspeler zijn ranking op de spelerslijst negatief beïnvloeden met zelfverkozen nederlagen? Daardoor kan hij immers eerder zwaardere tegenstanders krijgen in volgende toernooien.

Kennelijk zijn de revenuen van omkoping zo groot dat zo’n transactie ook voor de toppers interessant kan zijn. Pikant was het onderzoek naar het duel tussen de Rus Davydenko, een toptienspeler, en de veel zwakkere Argentijn Arguello in 2007. Op Buzzfeed News zijn daarover veel interessante details te lezen. Beide spelers zijn destijds vrijgesproken, hoewel er gênant veel aanwijzingen waren voor het tegendeel.

Er was tevoren door gokkers opmerkelijk hoog op een overwinning voor Arguello ingezet, en tijdens de partij werden de inzetten nog duchtig verhoogd, hoewel Davydenko de eerste set had gewonnen. Hij verloor de tweede set en gaf halverwege de derde set wegens een blessure op.

Uit mobiele telefoongegevens van Arguello – Davydenko weigerde zijn telefoon af te staan voor onderzoek – bleek dat de Argentijn vóór de wedstrijd veelvuldig contact had gehad met een Italiaans goksyndicaat. Er zouden in die jaren vooral Spaanse en Argentijnse tennissers bij de corruptie betrokken zijn geweest. De tennisautoriteiten werden gewaarschuwd, maar keken liever de andere kant op.

Tennis is uitermate geschikt voor matchfixing, aldus een onderzoeker, omdat moeilijk valt aan te tonen dat een speler opzettelijk zwak speelde.

Novak Djokovic heeft de berichten vanuit Australië proberen te relativeren: „Het is alleen maar speculatie.” Tegelijk vertelde hij dat hij in 2007 een aanbod van 200.000 dollar om een partij te verliezen had afgeslagen.

Het lijkt me juist voer voor nóg meer speculatie.