Opgeklopt

Koffiewinkels lijken wel melkhandels met hun XXL- cappuccino’s. Voor thuis test Ronald Hoeben vijf melkschuimers.

Illustratie Jenna Arts

Het opschrift ‘Melkhandel’ zou niet misstaan op de gevels van de talloze Coffee Companies, Starbucks vestigingen en alle andere winkels waar koffie de hoofdattractie is, want er wordt vooral melk geschonken.

Ooit waren cappuccino en koffie verkeerd de enige espressovarianten met melktoevoeging, maar de bestelling van een simpele cappuccino is inmiddels hopeloos onvolledig geworden. Een ‘kleine cappuccino’ lijkt nog op het vertrouwde recept van een espresso-onder-een-schuimkraag, die volgens de Italiaanse mores alleen ’s ochtends voor elven genoten mag worden. Vaker wordt er een forser model gedronken. Dat heet dan een flat white, caffè latte, een frappuccino of heeft een andere poëtische aanduiding uit de koker van zo’n verkapte melkhandelaar.

Sinds de Amerikaanse koffieketens zich met de cappuccino zijn gaan inlaten, heeft de portionering een vlucht genomen. In het land waar cola en popcorn per emmer genuttigd worden, is het instapmodel een eight ounce drink, een bakje troost van een kwart liter. En van die maatvoering kijken we inmiddels in Nederland ook niet meer op.

Uiteraard bestaat al die XXL cappuccino vooral uit melk; navraag leert dat een kleine koffiewinkel dagelijks zo’n 20-25 liter verstookt, een flink Coffeecompany-filiaal makkelijk het dubbele. Voor de zuivelindustrie een mooie aanvulling op de slinkende dorst naar melk per glas.

De ware koffieliefhebber investeert graag in een espressomachine en een koffiemolen, en aan dat espressoapparaat zit – tegen een forse meerprijs – een stoompijp. Zo’n voorziening voldoet in de praktijk maar matig, omdat de temperatuur om melk bij te schuimen ruim 100 graden is. Het apparaat moet dan minstens 10 graden afkoelen, want espresso maken met water boven de 92 graden leidt tot bittere, ‘verbrande’ koffie.

Gelukkig voorziet de industrie in stand alone -melkschuimers met een stekker. Waar bij het maken van melkschuim in een pannetje melk opgewarmd en vlijtig geklopt moet worden (om vellen en aanbranden te voorkomen), neemt de elektrische melkschuimer deze taken over. Er wordt een kom verhit waarin een kloppertje snel ronddraait. Dat stelt de fabrikant voor een paar uitdagingen, die vooral met de hygiëne te maken hebben; achtergebleven melkresten hebben de neiging om de volgende schuimsessie te verpesten, want verontreinigde melk schuimt niet of nauwelijks en smaakt beroerd.

In de meeste melkopschuimers zit een inductiesysteem, waarbij de schuimer/klopper magnetisch wordt aangedreven zonder dat er een as naar een motor loopt. De beker zelf is bijna altijd bekleed met een teflonlaag tegen het aankoeken.

Van deze apparaten heb ik er vijf getest. De schuimresultaten ontlopen elkaar niet veel, die zijn overigens ook sterk afhankelijk van de gebruikte melksoort. Verse volle melk geeft mooi fluwelig schuim met een volle smaak. Het schuim van magere melk is weliswaar stevig en stabiel, maar niet vol en fluwelig. Voor de test gebruikte ik telkens 125 cc melk, genoeg voor twee ‘normale’ cappuccino’s.