Column

Gebrekkige fiets

S. Montag

Aan de drukke driesprong waarvan ik me als een onbezoldigd opzichter beschouw zie ik steeds meer joggers voorbij komen. Een jaar of tien geleden telde ik er een stuk of vijftien terwijl ik bij elkaar een paar uur peinzend uit het raam zat te kijken. Nu is dat op z’n minst het dubbele, en er is ook aanmerkelijk meer verscheidenheid.

Toen ik met mijn waarnemingen begon, bestond de meerderheid uit kwieke jonge mensen, vrolijk sportief gekleed en verreweg de meesten niet ouder dan een jaar of dertig. Nu zie ik ook mannen van een behoorlijk eind in de middelbare leeftijd. Sommigen denken dat ze joggen maar het is eerder verwant aan sjokken. Ze zijn te dik en de kracht om hun hele lichaam bij elke pas heel even los te maken van de aarde hebben ze niet meer. Bovendien dragen de meesten een zwart of donkerblauw trainingspak. Het is geen opwekkend gezicht. Maar ze zullen van hun dokter hebben gehoord of op internet gelezen dat joggen ontzaglijk gezond is. Dus maar weer de straat op.

Terwijl ik in een gemakkelijke houding weer eens naar buiten zat te kijken, begon het te regenen en er stond al een flinke wind. Joggers, jong of oud, laten zich daardoor niet afschrikken.

Maar nu zag ik voor het eerst een jogger in een portiek even schuilen. Hij haalde iets langwerpigs van zijn rug. Het was een paraplu. Die stak hij op en draafde verder. De wind greep de paraplu, de baleinen waren niet tegen de kracht bestand en het scherm klapte om. Al dravend bracht hij het weer in de goede stand en hij verdween uit het zicht.

Een jogger met paraplu, dat had ik nog niet eerder gezien. Wel steeds meer fietsers. Nederland is het land met de meeste fietsers ter wereld en bovendien valt er ook steeds meer regen. Het is dus geen wonder dat de fietser met opgestoken paraplu een gewoon verschijnsel is geworden. En ook hier zien we het gevecht tegen de elementen. Fietsen met één hand aan het stuur doet al afbreuk aan je stabiliteit. Heb je in je andere hand een paraplu die op onverwachte ogenblikken door rukwinden wordt getroffen dan mag je eigenlijk van geluk spreken als je ongeschonden je doel bereikt.

Hoe komt het dat we nog geen fietsparaplu hebben? Dat heb ik me hier al vaker afgevraagd. Aan de voorkant van het frame is een houder gemonteerd. Daar past de staak van een speciale fietsparaplu in. Die paraplu is afzonderlijk verkrijgbaar, of je krijgt hem als bonus bij aankoop van de fiets. Binnen een jaar rijdt half Nederland al met een fietsparaplu.

Een dag nadat ik er tien jaar geleden voor het eerst over schreef, kreeg ik een mail. De fietsparaplu was al uitgevonden, door de afzender. Hij had er een paar overtuigende tekeningen bijgevoegd. Daarna heb ik er niets meer van gehoord. Ik vind dat deze uitvinder een plaats in de vaderlandse geschiedenis verdient.

Nog meer over de fiets. In deze tijd van het jaar is het vroeg donker, omstreeks vijf uur gaat de straatverlichting aan en tegelijkertijd komt het spitsuur op gang. Daar komen honderden of zelfs meer fietsers voorbij. Ongeveer de helft heeft een brandend achterlichtje en van een kwart werkt ook het voorlicht. Behalve regen en wind is er nu ook de snel invallende duisternis.

Het zou een koud kunstje voor de fietsfabrikanten zijn om een behoorlijke verlichting in hun product in te bouwen, met een dynamo in een van de assen en de bedrading onkwetsbaar in het frame. Maar door een oorzaak die mij een raadsel is, komt er niets van deze levensreddende verbeteringen. Een elektrische fiets willen de mensen hebben. Nog harder door storm, regen en duisternis.