Column

Ton Elias

Het interesseerde me niet wie er Kamervoorzitter werd, als het maar niet Ton Elias was. Voor iemand die ik niet kende had ik een behoorlijke hekel aan het VVD-Kamerlid met het schapedoeskapsel. Dat is een breed gedragen gevoel. De eerste indruk die Ton Elias op mensen maakt is vaak geen beste. Zelfs De Vriendin die iedereen in eerste instantie sympathiek vindt en die tot voor kort nog helemaal niet wist wie Ton Elias is zei terwijl ze hem in het journaal hoorde praten meteen dat ze hoopte dat Han Peekel het niet werd. Op Twitter regende het grapjes over Ton. 

Dat hij te zwaar zou zijn voor de functie, dat hij af zou vallen in de race en meer van dat soort flauwe verwijzingen naar zijn postuur. Er was ook iemand die zich afvroeg wie er eigenlijk in Ton Elias zit. Dat had ik me ook wel eens afgevraagd, en het zou natuurlijk leuk zijn als Frank de Grave er op een goede dag uit zou kruipen, maar behalve een overmatige hoeveelheid zelfvertrouwen, arrogante betweterigheid en ijdelheid zit er waarschijnlijk niets in Ton Elias.

Een niet te missen stukje Ton Elias is nog altijd een uitzending van NOVA uit 2008, waarin Ton Elias als directeur van het bedrijf Ton Elias Advies BV toenmalig minister Ella Vogelaar, die even daarvoor door Rutger Castricum voor het oog van de wereld was vernederd, ongevraagd van advies voorziet. Het gestuntel van Vogelaar was een minister onwaardig, trapte Ton een open deur in. Hij voegde eraan toe dat zoiets iemand als Ton Elias nooit zou overkomen. Hij had daar de pech tegenover Prem Radhakishun te zitten die net zo lang ‘kwek-kwek-kwek’ tegen hem begon te zeggen tot hij met de spreekwoordelijke bek vol tanden zat.

Daar heeft hij anders nooit last van.

„Verloren. Jammer, maar zo werkt de democratie. Stemmen, een winnaar en verder niet zeuren,” twitterde Ton Elias de ochtend nadat hij geen Kamervoorzitter was geworden. Gevolgd door de mededeling dat hij om 9.15 voorzitter was bij de vergadering van de VVD-fractiecommissie Infrastructuur & Milieu zodat de niet bestaande achterban ook weer op de hoogte was.

Ik was daar niet bij, maar gaat u er maar vanuit dat Ton Elias daar dusdanig heeft zitten afhameren dat het de enkele aanwezigen niet is ontgaan wie dat vergaderingetje daar leidde.

Die verknipte ‘niet lullen maar poetsen’-mentaliteit is misschien wel zijn irritantste eigenschap. Hij had de verkiezingen om het Kamervoorzitterschap nog niet verloren of hij stond al vooraan om Khadija Arib aan het lijf te drukken en op de wangetjes te kussen. Als Ton Elias verliest dan hangt hij meteen de sportiefste verliezer van Nederland uit.