Agente sloeg alarm over agressie migranten

Politieagente Tania Kambouri publiceerde vlak voor de aanrandingen in Keulen een bestseller: Deutschland im Blaulicht. Daarin hekelt ze een cultuur van „wegkijken, verdringen, negeren” bij collega’s. Ze zwijgen uit angst als rechtse racist te worden weggezet.

foto oliver berg / afp

Lees wat een Duitse politieagente te zeggen heeft: „De toename van respectloos en agressief gedrag in onze steden is meer dan opvallend. En men kan niet om de constatering heen dat zich daarbij in het bijzonder delinquenten onderscheiden met een migratieachtergrond, vooral jonge mannen uit moslimlanden.” En: „Ze overschrijden méér dan één grens: geen respect voor vrouwen, geen respect voor de politie, geen respect voor de staat waarin we leven.”

Deze paukenslagen staan in de openingspagina’s van een boek dat al twee maanden vóór de aanrandingen en verkrachtingen in Keulen hoog op de bestsellerlijsten stond: Deutschland im Blaulicht, ‘Duitsland in het zwaailicht’. De ondertitel luidt: ‘De alarmoproep van een politieagente’.

In het boek haalt Tania Kambouri, geboren uit Griekse ouders, hard uit naar de Sozialromantiker en Kulturrelativisten die niet willen erkennen dat in veel Duitse steden „parallelle samenlevingen met vaste structuren” zijn ontstaan. Ze hekelt een cultuur van „wegkijken, verdringen, negeren” en constateert dat de meeste collega’s hun mond houden uit angst als rechtse racist of zelfs nazi weggezet te worden.

Een enkeling doet nu ook zijn mond open. Zoals Rainer Wendt, voorzitter van de politievakbond DpolG. Hij waarschuwde vlak na de verschijning van Kambouri’s boek in oktober dat de agressieve machohouding die zij beschrijft onder jonge migranten uit moslimlanden die al langer in Duitsland wonen, ook bij een aantal vluchtelingen zichtbaar is. Vooral het respect voor vrouwen moet hen vanaf de eerst dag worden bijgebracht, zei Wendt.

Tegen deze achtergrond klinken uitspraken dat het in Keulen om iets volledig nieuws ging wat hol. Zulk grootschalig geweld heeft Duitsland nog niet eerder meegemaakt. Maar de 32-jarige Kambouri, patrouilleagent in Bochum, waarschuwt in haar boek al dat het stapje voor stapje gaat. Ze trekt in haar boek aan de bel over „de vele grote en kleine daden waarbij de meesten van ons wegkijken”. Wordt ze uitgescholden voor ‘flikkenhoer’? Misschien maar beter niet reageren, voorkomen dat de zaak escaleert. Worden agenten die iemand staande willen houden ineens omsingeld door vrienden en familie? Misschien maar beter terugtrekken.

Liever niet rabiaat rechts

Kambouri wil niet terechtkomen in het kamp van rabiaat rechts. Het gaat niet om jonge moslims, zegt ze. Want ze weet niet of het gelovige moslims zijn. Maar ze komen wel uit moslimlanden, of anders hun ouders. In de overgrote meerderheid van de gevallen zijn migranten tamelijk goed geïntegreerd. Ze noemt zichzelf daarbij als voorbeeld, ook van de moeilijkheden: de onderwijzer dacht dat ze het gymnasium niet zou halen, maar ze ging toch en slaagde.

Maar het gedrag van jonge mannen uit een moslimcultuur is haar hoofddoelwit. Politie, politiek en samenleving moeten niet meer wegkijken, schrijft ze. De overheid moet niet haar opvattingen over democratie, gelijkwaardigheid van man en vrouw, en wat aanvaardbaar gedrag is, naar beneden bijstellen. Niet zich aanpassen om het verwijt van intolerantie te vermijden. Erken dat de „clientèle” van de politie steeds jonger wordt en steeds agressiever, zegt ze. Als een strafbaar feit een migratieachtergrond heeft, verzwijg dat niet.

Kambouri heeft verteld dat ze van honderden collega’s bijval heeft gekregen. Het boek raakte een paar maanden geleden al een gevoelige zenuw, en doet dat eens te meer na het geweld tegen vrouwen in Keulen. Incidenten waarbij de politie wegkeek, worden weer opgerakeld. Zoals de lijst van overtredingen en misdaden door vluchtelingen die de politie in Kiel sinds september bijhoudt, louter voor intern gebruik. Afgebroken buitenspiegels kwamen wel in het politieverslag, mishandeling door een Afghaan van zijn vrouw niet. Toen de lokale krant hierover wilde publiceren, deed de politie een dringend beroep om dat niet te doen, want dat was „spelen met vuur’’.

Laten we het geweld, het gescheld, de minachting voor vrouwen benoemen, schrijft Kambouri. „Ik heb liever een open vizier dan schijnheiligheid. […] Ik verlang niet meer dan respect.” Dinsdag is haar boek naar de tweede plaats gestegen van de non-fictiebestsellerlijst.