Column

Jinek overmand door andermans emoties

Corrie en Iem Vroombout in ‘Terug naar Faro’ .

Toen KRO-NCRV de kans kreeg om in de vakanties van Pauw (VARA) de late talkshow op NPO1 te verzorgen, was een argument dat het meer rechtse geluid van Eva Jinek (voorheen WNL) ook een kans moest krijgen.

Het kan verkeren. Inmiddels onderscheidt Jinek zich niet meer van al die nieuwsrubrieken en talkshows die eisen dat we nooit meer weg zullen kijken en altijd zullen benoemen. Kenmerkend is dat eerder BN’ers hun mening, indruk of gevoel komen delen dan deskundigen die er meer van weten.

Sinds vorige week is het weer erg gezellig aan de tafel van Jinek, die een zekere flair heeft ontwikkeld in het op ontspannen toon oppervlakkig aankaarten van wereldproblemen. Ergernis wekt vooral het plichtmatig oplepelen van de belangrijkste beeldfragmenten uit het Achtuurjournaal, bij wijze van nieuwsoverzicht.

Maandag gebeurde er iets opvallends. In een gesprek met de hoofdpersonen van de documentaire Terug naar Faro (AVRO-TROS) raakte Jinek overmand door emoties. Het gebeurde toen ze constateerde dat het echtpaar Iem en Corrie Vroombout niet uit elkaar was gegroeid, ondanks hun grote verdriet. Ze overleefden de vliegramp in Faro van december 1992, maar verloren daar hun 14-jarige dochter Brenda, die met een vriendinnetje twee rijen verder naar achteren zat.

 

 

De documentaire van Jan Born en Sander ’t Sas, een speciale editie van EenVandaag, volgde de ouders tijdens een autoreis van Maassluis naar Faro, waar ze voor het eerst bloemen gingen leggen op het vliegveld.

De emotie van Jinek moet een persoonlijke aanleiding hebben gehad. Je ziet zelden dat een talkshow-host de controle verliest; mooi was dat de andere gasten het gesprek spontaan van haar overnamen. Maar ook dat leverde weinig inzicht op in de oorsprong van de bittere wrok die Iem en Corrie koesteren tegen Martinair (sinds 2011 alleen nog een vrachtmaatschappij) en toenmalig directeur Martin Schröder in het bijzonder.

Dinsdag bood de documentaire zelf iets meer inzicht. De ouders die hun enige kind verloren, lijken sindsdien bevroren in hun verdriet. Ze lieten zich de afgelopen 23 jaar nooit meer vervoeren door een ander. Eén keer met „de veerboot” naar Rozenburg was geen succes.

 

 

Ze schreven vele brieven naar Schröder, die nooit antwoordde. Hij moest wel „een heel harde zakenman” zijn, schreef Iem, want anders had hij op de herdenkingsbijeenkomst nooit de hoogheden en excellenties eerder verwelkomd dan de overlevenden en nabestaanden. Hij had zeker wat te verbergen. In het rapport van de Portugese luchtvaartautoriteiten werd de windschering, de officiële oorzaak van de ramp, niet eens genoemd.

De road movie met het strak voor zich uitkijkende echtpaar, dat net over de Portugese grens een parkeerplaats moet opzoeken om even te kunnen huilen, lijkt vooral een metafoor over twee werelden die elkaar niet begrijpen. In de ene moet je vooruitkijken, in de andere is dat verdacht en deel van een complot.