De grote speeldoos van Kees Hin

Eye en het International Film Festival Rotterdam (IFFR) schenken aandacht aan het oeuvre van filmmaker Kees Hin.

„Je moet trouw zijn aan je verbeelding”, zegt de Amsterdamse filmmaker Kees Hin (79) in de documentaire Herberg van het geheugen. Onlangs doneerde hij zijn gehele oeuvre, zo’n honderdtien films, aan filmmuseum Eye. Een selectie hieruit wordt gedurende drie dagen vertoond, waarna eind januari Herberg van het geheugen op het International Film Festival Rotterdam in première gaat. In deze documentaire van Barbara den Uyl zien we hem rondlopen in filmdepots van Eye, mijmerend over zijn levenswerk. Hij wil het liever niet over zichzelf hebben: „Ik druk me uit in mijn films.”

Het oeuvre van Hin is op te delen in thema’s als kunst, oorlog en weerloze mensen – zo draaide hij documentaires over vluchtelingen en schizofrenen. Samen met dichter/schrijver K. Schippers maakte Hin in de jaren zestig en zeventig veel kunstenaarsportretten. Schippers leidt op 17 januari Hins speelfilm Het schaduwrijk (1993) in, waarvoor hij het speelse scenario schreef. Het is een ode aan de mysterieuze werking van het geheugen, dat hier via poppen en een schimmenspel aangezwengeld wordt om een gekoesterde herinnering te herbeleven. Het medium film is volgens Hin „een grote speelgoeddoos” waar hij graag mee experimenteert, zoals het laten vervagen van de grenzen tussen speelfilm en documentaire.

Een groot deel van het werk van Hin staat in de schaduw van de oorlog. Voorbeeld is de installatie Theresienstadt: Film of waarheid. Schermen tonen getuigenissen van overlevenden van modelconcentratiekamp Theresienstadt, waarover de nazi’s een propagandafilm maakten die de wereld moest doen geloven dat de Joden er prima werden behandeld. Een heel ander soort liegen met beelden dan Hin graag doet.