Wende kleurt met Sinfonietta glorieus buiten de lijntjes

De romantische liefde, daar wil Wende Snijders het eens over hebben. De zangeres is deze weken (net als in 2010) blikvanger van de januaritournee Breder dan klassiek van Amsterdam Sinfonietta. Het ensemble opent het jaar traditiegetrouw samen met een collega ‘van buiten’ – en Wende kleurt graag buiten de lijntjes.

Het programma is een heerlijke mix van Wende’s eigen nummers, chansons, showtunes en klassieke stukken, met haar liefdesloopbaan als rode draad. Subtiele theatrale ingrepen geven het thema reliëf – zo draaien de musici zich met de rug naar Wende toe wanneer ze Ne me quitte pas zingt.

De schitterruimte voor Amsterdam Sinfonietta is soms beperkt: fragmenten van Rameau en Bryce Dessner fungeren vooral als geoliede overgangen. Maar de sterke arrangementen van Marijn van Prooijen en Wijnand van Klaveren belichten volop de veelzijdigheid van ’s lands beste strijkorkest. Wende’s energieke Song of Yes bereikt een schreeuwende climax en haar Black Feather krijgt een knisperende groove van klop- en krasgeluiden op de klankkasten.

Niet alles komt uit de verf: Stromae’s megahit Formidable klinkt wollig en weinig urgent, hoe formidabel Wende ook ratelt in het Frans. In de tweede helft verliest het programma vaart, al is de geestige Aznavour-bewerking Je laat je gaan als duet tussen Wende en contrabas een hoogtepunt. Net als Heroes van David Bowie, de glorieus dampende uitsmijter.