Lezers herinneren zich David Bowie

Een hond die Bowie heet. Met David Bowie in de lift. Een eerste verliefdheid. Herinneringen van lezers, op volgorde van leeftijd.

Foto AFP/CHRIS RATCLIFFE

Plotseling kalm

Twee of drie jaar geleden kwam ik voor het eerst in aanraking met Bowies muziek. Ik was bij de ex van mijn vader op bezoek en we bekeken haar muziekcollectie. Ik mocht een aantal cd’s van haar lenen (die moet ik nog steeds teruggeven), waaronder The Singles van Bowie.
Op de fiets naar school luisterde ik alleen daarnaar. Ik kan me een ochtend herinneren waarin de saaie straatjes van Rotterdam-Noord prachtig baadden in het ochtendlicht en ik luisterde naar Life on Mars? Ik voelde me plotseling zo ontzettend kalm. Bowie tilde me op en zette me op een afstand van mezelf neer en alles leek opeens veel onbeduidender: de chaos van school, de mensen daarin en hun meningen, de cijfers. Het is zo’n vreemd moment, zo specifiek, dat nummer, die ochtend, maar toch zo belangrijk. Ik zal David Bowie nooit vergeten.
Jini (16 jaar)

Grensoverschrijdend

David Bowie heeft mij de afgelopen jaren erg geboeid. Hij heeft me ervan overtuigd dat het niet erg is om je positie telkens ter discussie te stellen, wat zeer belangrijk voor mij is als jonge componist van hedendaags klassieke muziek, maar ook elektronica en pop. Ook het idee dat je één ecosysteem bent, waar verschillende representaties van jezelf uit kunnen voortvloeien, heb ik aan Bowie te danken. De durf om de grenzen tussen genres te schenden is zijn grootste erfenis, en iets waar veel musici en andere kunstenaars hem eeuwig dankbaar voor mogen zijn.

Hij maakte niet alleen een kunstwerk van zijn leven, maar nu, met het geweldige album ★, ook van zijn dood. Dat laatste album, pas een paar dagen uit, is ongelofelijk fris, inspirerend en nu, in retrospectief, bizar oprecht. Een meesterwerk als de man zelf.
Rick van Veldhuizen (21)

Vanavond zend de VPRO de 3Doc documentaire David Bowie, Five Years opnieuw uit. Om 22.40 op NPO3.

Hond

Voordat ik zijn muziek ontdekte, kende ik Bowie als de naam van de hond van mijn broer. Een Amerikaanse stafford met een handicap: één van zijn oren blijft altijd overeind staan, alsof hij constant interessante geluiden hoort.
Randy Timmers (29)

Kinderverliefdheid

‘Hij is nog niet dood hè,’ antwoordde de vriendin met wie ik gisteren de tentoonstelling David Bowie is in Groningen bezocht, toen ik mijmerde dat het mij zo fantastisch leek hem óóit te zien optreden. Ik moet een jaar of negen zijn geweest toen mijn moeder mij ‘Tonight’ met Tina Turner liet zien.
‘Everyone will be allright tonight’, was het eerste dat hij zong en net als Tina in de clip, schrok ik. Ik vond alles prachtig. Hoe hij er bewoog, hoe hij eruit zag, hoe hij zong, wat hij zong. Ja, ik had mijn eerste kinderverliefdheid te pakken.
En ik wilde meer van hem horen. Dus nam mijn moeder speciaal voor mij een bandje mee op vakantie met Bowie-hits. Wat heeft ze daar spijt van gekregen. Na het horen van Space Oddity heb ik uren in ons huisje liggen brullen, het nummer steeds terugspoelen en weer luisteren. Die arme astronaut, helemaal alleen, vrouw en kind achterlaten op aarde. Wat een verdriet.

Jade Haakman-Vening (34)

Afwachten

Rotterdam, eind juni 1983. Bowie was een held want hij had mijn versleten elpees Heroes en Station to Station gemaakt. De hoezen hadden zwart-wit foto’s en dat was ongetwijfeld een teken van de bewolkte jaren zeventig waarin ze waren opgenomen. Maar terwijl ik nog altijd in zijn Golden Years verzonk was Bowie alweer een nieuw avontuur begonnen.
Hij dook met Ashes to Ashes dankbaar in de opkomst van de videoclips. Ineens waren er ook Let’s dance en een filmpje van de in de zee minnende zanger (China Girl). Ik aarzelde of het allemaal niet te gelikt was geworden - maar mijn geliefde vond het prachtig. Zo eindigden we als nog geen twintigers op vreselijk beroerde zitplaatsen bij zijn concert in Ahoy. We zaten schuin achter het podium en vroegen ons het hele voorprogramma af hoe je op het veld kwam.
Maar ineens zagen we iets wat maar weinig mensen gezien zullen hebben. Het was David Bowie zelf, die ook schuin achter zijn band heupwiegend afwachtte tot hij kon beginnen. Onze held was een smalle man in een modieus colbert. Hij zwaaide minutenlang swingend met zijn arm en liep toen ineens resoluut naar voren. Geen seconden aarzeling. Star was begonnen en daar stond zijn microfoon. De Nederlanders lagen al aan zijn voeten.
Rop Zoutberg, Rome

Uitstraling

Lang geleden had ik een vakantiebaan in een groot hotel in Maastricht. Het had toen enige allure, althans als je dat zou moeten afleiden aan de (dure) kamerprijs. Naar goed ‘sjiek’ Maastrichts gebruik werd er door de leiding driftig met Franse termen gesmeten. Mijn functie was ‘chasseur’ , dat wil zeggen dat ik koffers sjouwde en allerlei andere klusjes moest opknappen. Het maakte mij niet uit. Ik keek mijn ogen uit en verdiende een vermogen aan fooi omdat veel hotelgasten de waarde van de vijfgulden-munt niet goed leken te beseffen.

Een van de leuke dingen was dat er een keur aan BN-ers en buitenlandse beroemdheden regelmatig in het hotel verbleef. Zo ook David Bowie. In augustus (19 augustus op precies te zijn) zou hij in het Mecc te Maastricht een concert geven. De middag ervoor zou hij aankomen. De hele dag stress en spanning maar geen Bowie. Pas tegen de avond kwam de tourmanager en die zorgde ervoor dat alle kamers gereed waren zodat iedereen zonder inchecken naar de kamer kon. Geen David Bowie gezien want die zat aan de overkant in de nog exclusievere appartementen. De volgende dag mocht ik tot mijn grote blijdschap het ontbijt naar zijn kamer brengen. Eerst moest ik van de directie de fans (zeker tien) die voor de deur stonden wegsturen. Dat heb ik niet gedaan. Ik liep naar de kamer en David Bowie deed open. Dat zag ik een fractie later pas, want hij bleek heel erg klein te zijn! Erger nog, geen tijd voor smalltalk en eten op tafel zetten. Geboeid zat Bowie naar CNN te kijken die de lichtsporen van het afweergeschut in Bagdad live uitzond. Ik bleef maar meekijken en luisterde braaf naar het commentaar van hem. Hij mompelde iets van ‘the world is going to change’. Vervolgens keek hij verstoord op omdat ik er nog stond. Handtekening gekregen (onleesbaar, maar dankbaar) en ik kon vertrekken. Misschien heeft hij wel gelijk gekregen. Ik ben geen echte fan maar ik kan iedereen verzekeren dat zijn houding en uitstraling indruk maakte. Het was een bezondere man.

Christoffel Laarakker (54), Middelburg

Nichtenrock

Op 3 juli 1973 was ik voor het eerst in Londen. Overal hingen posters van Aladdin Sane, de LP die net uit was. En er bleek die avond een optreden van Ziggy Stardust te zijn, in het Hammersmith Odeon. Mijn reisgenoot had een hekel aan nichtenrock, ‘doe mij maar Muddy Waters’, maar ik was bijna jarig en dreef m’n zin door: we kregen zo ongeveer de laatste twee kaartjes te pakken, voor het meest legendarische concert van mijn leven. De persona en messcherpe zang van Bowie, de schroeiende gitaar van Mick Ronson en vooral ook de manische piano van Mike Garson. En aan het slot, voor Rock ‘n Roll Suicide, de mededeling ‘This show will stay the longest in our memories, not just because it is the end of the tour but because it is the last show we’ll ever do.’
Eelco Vijzelaar (62)

Kennen

Moest ik hem kennen? Gelukkig niet.
Gert Ruijer (67)

Lift

Nee, ik heb hem nooit geïnterviewd, kwam hem hooguit tegen in de lift. David Bowie, tot verbijstering van de wereld plotseling overleden, twee dagen na zijn 69ste verjaardag.
Het moet begin jaren tachtig zijn geweest in Las Vegas. Ceasars Palace, het kolossale, protserige hotel langs de Strip. Gebouwd als een ode aan de Romeinse veldheer, compleet met gigantische fonteinen, parken, fonteinen en sculpturen. Vreselijke kitsch natuurlijk, maar voor Amerikanen al gauw historie.
Ik was op reis voor mijn krant, logeerde in dat ongekend luxe hotel en mocht mij een paar dagen vergapen aan het extravagante uitgaansleven, dat langs de Strip dag en nacht doorgaat en waar kennelijk nooit iemand slaap krijgt.
Daar stond ik in een lift oog in oog met een kleurig uitgedoste man met een grote kuif en aan weerszijden twee chagrijnige kleerkasten in zwarte pakken en dito zonnebrillen. Die kuif kende ik toch ergens van? Diana Ross had ik kort daarvoor op de gang meteen herkend, maar wie was hij?
De lift deed er wel even over en wat afwezig in gedachten moet ik hem schaamteloos lang hebben aangestaard. Tot er plotseling een brede grijns op zijn gezicht verscheen en ik uit mijn onzekerheid werd verlost:
‘Yes, its me’.
David Bowie. Dus toch. Waar ik vandaan kwam en of ik nog even mee ging ‘for a drink’. Nou nee, toch maar niet. Het was al laat tenslotte.
De echte fans zullen me met terugwerkende kracht voor krankzinnig verklaren. En ze hebben gelijk.

Willem Ammerlaan (70)

Reacties op deze oproep via Facebook:
‘Ik ben met de muziek opgegroeid - maar was nooit een echte ‘fan’ - Bowie was er ‘gewoon’. Vorige week naar de tentoonstelling in Groningen geweest, die heeft mij zeer gefascineerd! Vooral de clip van Blackstar! Wellicht dat ik nu pas echt aan Bowie toe was …’ Doris Tichelaar

‘Een van onze paarden (Golden Bowie) was naar hem vernoemd’. Audrey Renards

‘Die foto is hier gemaakt in het Amstel, ik heb nog wel een betere…. Met zijn vrouw en zoon die toen nog Zowie heet.’ Jan Jansen
12513987_1538657833115866_7291577606301064346_o

‘Hij hield van katten!!’ Huiskater Bert

Wat is jouw herinnering aan Bowie? Heb je hem ooit ontmoet of wilde je na Space Oddity ook astronaut worden? Welke rol speelde hij in je leven? Deel het (inclusief je leeftijd) via bowie@nrc.nl en we publiceren je verhaal.