Column

Laten we de Popprijs vieren zonder die domme bierdouche

Wat een moment was het. Zangeres Ilse DeLange liet het vorig jaar bij de uitreiking van de Popprijs 2014 op Noorderslag strijdbaar en stoer gewoon maar komen. Haar armen wijd en de houding was van ‘kom maar op’. En het kwam. Een golfslag van bier gutste over haar gezicht, doorweekte haar kapsel, jurk, en nog ging haar vuist uitdagend de lucht in.

Ludiek heette het eens, het protest tegen een ‘verkeerde’ winnaar (2Unlimited, 1994). Sinds jaren is het traditie bij de Popprijs dat het publiek zich met (te) grote gretigheid en veel bier opstelt voor het podium. Klaar om de winnaar te belonen. Een eerbetoon, wordt gezegd. Maar het is vooral onglorieus, wanstaltig en primitief. Een natte aankondiging, een doorweekte winnaar. „Mensen denken dat ik daar vol plezier in ben gaan staan, maar ik had ook niet echt een keuze”, sprak DeLange de volgende dag. Benieuwd hoe de, inmiddels sterk afwijzende, organisatie deze onnozele traditie doorbreekt. Een bierverbod?

Hoe dan ook wordt de Popprijs zaterdag voor de dertigste keer uitgereikt op Noorderslag, de dag waarop de meest urgente Nederlandse muziek zich presenteert. Een mals criterium is het: de prijs is voor de popact die in het voorgaande jaar ‘iets bijzonders’ heeft gepresteerd. Dat heeft niet per se te maken met verkoopcijfers of wie lekker ging in het buitenland.

De eerste Popprijs ging in 1986 naar Mathilde Santing, gevolgd door The Nits. Negen Nederlandstalige acts waren er, onder wie Marco Borsato, De Dijk, The Opposites, De Jeugd van Tegenwoordig. Drie DJ’s (Armin van Buuren, Tiësto, Junkie XL) wonnen. Rappers en rockers, kunstenaars en poëten. Winnaars verrassen, beroeren en verbazen. Van beginner tot de act op wie je kon wachten, tot voor wie de prijs geldt als oeuvre-award.

Zoals de Golden Earring dus. Vaak werden ze al genoemd. Nu hun 50-jarig jubileum is gevierd, met verve laatst in de Ziggo Dome, is de kans groot voor de grijze rockers. En verder? Typhoon natuurlijk, wiens uitmuntend feestelijke liveshows en bejubelde album Lobi da Basi veel harten veroverde. Hij had hem vorig jaar moeten krijgen, als het internationale succes van The Common Linnets niet zo veelomvattend was geweest.

Verder is de groei van rockband Kensington onomstreden. Is er het onverwoestbare succes van Jett Rebel. En de doorbraak van John Coffey – in elk geval bewezen biervangers. Toch weer lastig kiezen.

Amanda Kuyper is redacteur muziek