Frank Turner maakt van publiek een samplemachine

Positive Songs for Negative People heet het laatste album van de Britse folkrocker Frank Turner. Het mag een raadsel heten waar Turner die negatieve types ontwaard heeft, want bij zijn concerten gonst het van vrolijkheid en heldenverering. Guus Meeuwis zou nog iets kunnen leren van de manier waarop Frank Turner zijn parade van onontkoombare meezingers in stelling brengt. Met zijn band The Sleeping Souls pompt hij robuuste liederen de zaal in met refreinen van gewapend beton. „Glory hallelujah”, zong hij, „er is geen god die ons kan leren hoe we in onze handen moeten klappen”. Saamhorigheid is zijn religie en sinds de Amerikaanse tournee van vorig jaar sleept een select groepje fans een enorme vlag met zich mee die garant staat voor gratis bier en een slaapplek bij andere Turnerfans.

Als oud-studiegenoot van Prince William op Eton heeft Frank Turner het moeilijker dan zijn socialistische rolmodel Billy Bragg om een geloofwaardige boodschap van broederschap uit te dragen. Liever heeft hij het over persoonlijke zaken, zoals de zware Kerstdagen die hij had zonder zijn fans. In Utrecht leerde hij ze een kunstje: als de gitaar omhoog ging moest iedereen „Oehhh!” roepen. Zo creëerde hij een menselijke samplemachine: Turner leek zelfs een beetje te schrikken van de macht die hij had over de feestende en vuistzwaaiende massa.