De gekte is belangrijker dan het verhaal zelf

Twee ‘toneelnovellen’ speelt De Theatertroep, waarvan de teksten in samenwerking met Judith Herzberg ontstonden. Dat geeft tweemaal een gestroomlijnde chaos – met tien acteurs continu op een kleine speelvloer. Die drukte draagt bij aan de absurdistische speelstijl, waarin onderling commentaar benadrukt dat het vertoonde maar nep en toneel is.

Deel één, Hoe echt is echt echt is een reeks koddige scènes rond een man die vervangende personen verhuurt. Zo neemt een vrouw die bang is voor inbrekers een vervangende inbreker. Die dan weer zoek raakt.

Filmisch versneden met de verhuringen is een plotlijn over een werkloze acteur en actrice die beschroomd toenadering tot elkaar zoeken en discussiëren over de devaluatie van de zoen (met mooi spel van Patrick Duijtshoff en Rosa Asbreuk).

Ook in deel twee, Zeeziek in het zwembad, dat zich afspeelt in een kuuroord waar de gasten komen om af te vallen, is de onthechte toon en gekte belangrijker dan het verhaal zelf. De dialogen zijn vaak lekker spits en maf, onaf en abrupt, met de juiste dosis vervreemding. Essentieel zijn de theatergrapjes, zoals het openlijk spetteren met water in een kom om het zwembad te verbeelden of quasi stotteren in een zin over een sticker die niet „los-, los, loslaat”.

De energie en de flair van de spelers werkt aanstekelijk en verhelpt de zwakkere momenten. Niet elk optreden is even overtuigend en soms is een scène net te overdadig of te rommelig. Maar dat draagt bij aan de ongedwongen sfeer van een bonte avond die deze voorstelling uitdraagt. Het theater heeft er een talentvol en bruisend collectief bij.