‘Sommige twintigers denken dat alles ze komt aanwaaien’

Internetondernemer Janneke Niessen (38) staat in de Quote 500 junior-lijst voor jonge miljonairs. Ondanks haar zakelijke succes werd ze onlangs nog aangesproken met ‘meisje’. „Bloedirritant.”

Illustratie Cristina Martins

In de hippe Bredase brasserie Hemels viert een groepje huisvrouwen maandagmorgen luidkeels een verjaardag met een Brabantse koffietafel. Janneke Niessen woont hier op een steenworp afstand vandaan. Thuis past haar moeder op haar twee zoontjes van 1 en 3, want de nanny heeft een paar dagen vrij.

Vlakbij haar huis, maar mijlenver van het middelpunt van haar leven als internetondernemer in Amsterdam. Daar is Niessen Chief Innovation Officer en co-founder van Improve Digital, een bedrijf dat een platform heeft waarmee grote nationale en internationale uitgevers online advertenties veilen. Oprichter-eigenaar Niessen en haar compagnon Joëlle Frijters verkochten de afgelopen jaren hun aandelen aan een Zwitsers bedrijf. Janneke kwam daardoor in de Quote 500 Junior-lijst van jonge miljonairs.

De notering in de Quote-ranglijst maakt overigens geenszins dat ze vrij is van vooroordelen waarmee andere vrouwen van haar leeftijd worden geconfronteerd. „Toen ik onlangs een geslaagde slotpresentatie deed bij een cursus voor raden van toezicht (ze vervult die functie inmiddels bij Unicef) werd ik door een gearriveerde commissaris van een groot bedrijf gecomplimenteerd met: ‘Goed gedaan, meisje’.”

Niessen beziet dit soort dedain met een mengeling van irritatie en verbazing. „Natuurlijk is zo’n opstelling bloedirritant. Maar die commissaris realiseert zich niet, dat snelgroeiende technologiebedrijven de grootste nieuwe concurrenten zijn. Veel grote bedrijven houden nieuwe ontwikkelingen tegen met het argument dat het kannibaliserend werkt op hun huidige activiteiten. Maar om met Steve Jobs te spreken: als je jezelf niet kannibaliseert, doen anderen het wel.”

Oké, zegt Niessen, Ahold heeft Bol.com overgenomen, maar had het ook zelf kunnen bedenken. „En wat als V&D op tijd online was gegaan en uitgevers hadden ook zelf met Blendle kunnen komen.” Maar grote bedrijven zijn vaak traag en bang voor verandering. Hun strategie is gericht op het beperken van risico’s, minder op het zoeken naar kansen.”

Schijnzekerheid

Misschien is dat het wel wat haar generatie kenmerkt. „Wij zijn opgegroeid met het besef dat zekerheid niet meer bestaat. Voor de generatie voor ons, was een vast contract een zekerheid. Nu is het een schijnzekerheid. Ik denk dat daardoor de leden van mijn generatie hebben geleerd dat ze zich continu moeten ontwikkelen, zodat er behoefte bestaat aan wat wij willen en kunnen. Iedereen zou zich elke dag moeten afvragen of hij nog iets toevoegt.”

Niessen groeide op in een onderwijzersgezin in het Brabantse gehucht De Mortel, ten noordoosten van Helmond. „Mijn ouders waren import, mijn moeder werkte en ze stemden GroenLinks. We vielen er daardoor een beetje buiten. Een goed rapport hebben was thuis niet het belangrijkste: van mijn ouders moest je vooral je best hebben gedaan, alles eruit halen wat erin zit.”

Na het behalen van haar vwo-diploma ging ze verder op de heao en al tijdens haar studie ging ze aan het werk. Voordat ze Improve Digital begon, had ze al een andere succesvolle start-up achter haar naam staan. Misschien is het daarom dat ze weinig begrijpt van de zogeheten ‘achterbankgeneratie’ na haar. „Sommige twintigers denken dat alles ze komt aanwaaien. Hebben het al bij een sollicitatiegesprek over hun work-life balance. Of ze ook vier keer negen uur kunnen werken? Mijn antwoord is standaard: ja, maar niet bij ons. Vijf keer tien kan wel. Ik ben niet tegen een goede balans tussen werk en leven, maar denk meer in levensfasen. Op je twintigste moet je bruisen van ambitie. Gelukkig zijn er genoeg die wel zo in het leven staan.”

Hoewel haar bedrijf inmiddels 120 medewerkers telt, heeft Niessen een hekel aan managen. „Ik heb geleerd mensen aan te nemen die in hun vakgebied beter zijn dan ikzelf. Anders ga ik micromanagen: het zelf doen. Als manager ben ik niet per se streng. Ik ben wel lastig voor mensen die niet zo goed presteren als ze zouden kunnen, maar in wie ik wel geloof. Op het moment dat ik niet meer lastig ben, ben ik mijn interesse verloren en heb ik ze eigenlijk opgegeven.”

„Privé ben ik denk ik minder veeleisend. Bijvoorbeeld in mijn relatie. Ik ben verliefd geworden op het hele plaatje en dat plaatje is niet perfect. Maar ik heb ook niet de illusie dat ik dat zelf ben. Je kunt de mindere kant van iemand beter accepteren dan dat je je er druk over maakt. En mijn man moet een man zijn: niet een pluisje dat altijd maar zegt: ‘wat jij wilt, schatje’. Dat werkt echt niet bij mij.”

Project Prep

Naast haar werk probeert Niessen op allerlei manieren meisjes voor technologie te interesseren. Vorig jaar gaf ze Project Prep uit, een boek over meisjes die een succesvolle mode-app lanceerden. Het eerste exemplaar werd door koningin Máxima in ontvangst genomen. „Als meiden maar zien dat technologie ook leuk kan zijn, dan kunnen we ze misschien bewegen om technische vakken en wiskunde op school niet meteen te laten vallen. De cijfers van vrouwen in topfuncties zijn nog steeds om te janken. Dat komt ook doordat meisjes denken dat technologie niets voor hen is. Het is jammer dat ze niet weten waar ze nee tegen zeggen maar wel keuzes maken met veel gevolgen. Daarom neemt het boek mode als uitgangspunt; op die manier proberen we juist de groepen te bereiken die nog niets met technologie hebben.”

Ook is ze mede-initiator van Inspiring Fifty, een Europees initiatief om rolmodellen in technologie zichtbaar te maken. „Ik geloof heel erg in rolmodellen. Als je ziet dat het kan, geloof je dat het kan.”

Een andere belangrijke reden voor het gebrek aan succesvolle vrouwen is volgens Niessen het parttime werken. Daarover gesproken: de man van Niessen is onlangs een dag minder gaan werken. „Hij heeft een papadag. Vrouwen werken parttime, maar mannen hebben een papadag, zo is het nog altijd. Ik vind dat iedereen zijn eigen keuzes moet maken maar het wordt je niet makkelijk gemaakt als je kiest voor wat niet ‘standaard’ is. Mijn enige graadmeter is het geluk van mijn gezin. Omdat we het thuis goed hebben geregeld, is iedereen happy.”

„Toch wil je niet weten wat ik allemaal te horen krijg over het feit dat ik fulltime werk. Van mannen én vrouwen. Ik vind het echt schokkend dat onze generatie dat rolpatroon nog altijd niet heeft doorbroken. Willen we echt iets veranderen, dan is daar het begin.’’