Flexibel zwangerschapsverlof

Illustraties Cyprian Koscielniak

Naar aanleiding van de column van Rosanne Hertzberger (2/01) wil ik het volgende zeggen: de keuzevrijheid om in deeltijd te werken is een groot goed, voor vrouwen én mannen.

Maar voor de Nederlandse moeder lijkt deeltijdwerk tot norm verheven. Wie fulltime wil werken, krijgt ongevraagde adviezen van „drie dagen is toch net lekker, joh” tot „waarom wil je kinderen als je ze toch nooit ziet?”

Laten we niet vergeten dat amper twee generaties geleden vrouwen in Nederland hun baan moesten opgeven zodra ze zwanger waren. En voor de meeste vrouwen wereldwijd is het helemaal geen optie om minder te werken. Simpelweg omdat er geld verdiend moet worden voor het gezin.

Het woord ‘deeltijd’ is in de statistieken enigszins misleidend. In 2014 werkte 76,7 procent van de Nederlandse vrouwen parttime volgens Eurostat: minder dan 36 uur. Dus al die teamleiders, docenten of verpleegkundigen die in vier werkdagen een gigantische to-do-list erdoor knallen en tijdens hun mamadag nog even de mail wegwerken, doen dat ‘parttime’.

Ik spreek carrièrevrouwen uit onder meer Oeganda en Pakistan. En zij vragen zich af hoe Nederlandse ouders het bolwerken zonder nanny’s of extended family.

Werk en zorg zouden minder gescheiden werelden moeten zijn. Een flexibel zwangerschapsverlof zou een eerste stap zijn, waarbij je bijvoorbeeld vier van de zestien weken mag delen met je partner of met iemand die je bijstaat.

Kun je samen die kleertjes vouwen.

hoofdredacteur OneWorld