Longread: hoe vang je een verkrachter?

The New York Times volgt een politie-eenheid die verkrachtingszaken oplost.

Niet iedereen zal het werk van deze vier leden van een recherche-eenheid in New Haven (Connecticut) ambiëren. Het team werkt namelijk elke dag aan het oplossen van verkrachtingszaken. The New York Times volgt het reilen en zeilen van deze Special Victims Unit in een mooie longread.

Aan motivatie ontbreekt het niet bij de agenten, maar hun werkveld is weerbarstig. Veruit de meeste zaken worden niet opgelost. Het team heeft te kampen met onderbezetting en slecht functionerende forensische laboratoria. Ook wordt een aangifte door schaamte vaak pas weken, maanden, of zelfs jaren na de verkrachting gedaan, wat de kans op het vinden van de dader niet groter maakt.

Aanwijzingen uit alle hoeken

Hoe houden de agenten zich staande met al die nare verhalen van slachtoffers, vaak kinderen? Waarom wilden ze op deze eenheid werken? En vooral: hoe pakken ze verkrachters? Aanwijzingen komen uit allerlei hoeken zo blijkt: van sociale media, getuigen of DNA.

De auteur van de longread, Kathy Dobie, volgt het team en gaat daarnaast in op stigma’s over verkrachtingen. Veel mensen denken bij dat woord aan een voor het slachtoffer onbekende dader die een wapen gebruikt. Maar driekwart van de aanrandingen en verkrachtingen die bij de politie worden gemeld, komen van een bekende van het slachtoffer, schrijft Dobie. “Slechts bij 11 procent was een wapen in het spel.” Deze en andere vooroordelen neemt ze weg in haar verhaal.

Lees hier: To Catch a Rapist van The New York Times.