Keulse nachtbraker laat zich niet wegjagen

De chaos en het geweld van Oud en Nieuw zitten nog tussen de oren. Maar Keulen gaat gewoon op stap.

Foto van de verzamelde mensen op oudejaarsavond in Keulen. Foto Markus Boehm / AFP / dpa

Sabels en houten geweren zijn deze uitgaansavond de enige zichtbare bewapening van Keulen tegen georganiseerd geweld. Het wemelt in en rond het centrum van de carnavalszittingen en waar prinsen hun gezicht tonen zijn ze meestal vergezeld van grote groepen persoonlijke lijfwachten in uniformen die herinneringen oproepen aan de tijd van Napoleon. Later op de avond zoeken ze de kroegen op en wordt hun kleding bij het oplopen van het aantal biertjes minder onberispelijk.

De echte wakers over de stad zijn nauwelijks zichtbaar aanwezig. Alleen bij het plein voor het centraal station staan – zoals al de hele week het geval is – politiebusjes. Agenten surveilleren in en rond het gebouw.

‘Heel hard schreeuwen

Anne-Marie Konrad, met een vriendin op stap, zou in een noodsituatie ,,heel hard gaan schreeuwen”. Ze zou het met deze politiepresentie in de binnenstad niet van agenten maar van normale passanten moeten hebben voor hulp. Straks wordt ze opgehaald door haar vriend. ,,Overdag durf ik wel alleen over straat. Sinds de gebeurtenissen met Oud en Nieuw doe ik dat ’s nachts niet meer.”

Voor de uitgaansgelegenheden staan vooral de rokers buiten. Het is niet druk. De rijkelijk met alcohol besprenkelde en dure feestdagen zitten er op. De laatste kerstbomen moeten nog worden opgeruimd. Carnaval, het volgende festijn, kondigt zich al aan. Dit is de stilte tussen twee stormen.

Ingo Eilert werkte met de jaarwisseling op een feest aan de achterkant van de Dom. In die buurt leefden jongemannen zich ,,zoals ieder jaar” uit met vuurwerk. Na middernacht verwondde dat nog een van Eilerts gasten. ,,Een rode verkleuring op zijn buik. Niet echt ernstig.”

Beroving

Van de anarchie pakweg honderd meter verderop had Eilert toen nog geen vermoeden. Zijn vriend werd rond vier uur wel slachtoffer van een poging tot overval op de Roncaliplatz, vlakbij. ,,Toen hij me wilde bellen dat hij er was, werd dat gezien. Drie mannen probeerden hem onderuit te schoppen en zijn portemonnee en telefoon af te pakken. Nadat hij verzet bood en om hulp riep, gaf een vierde man op afstand aan de andere drie het bevel om de beroving af te blazen.”

Eilert kijkt even weg om de rook van zijn sigaret uit te blazen. “Het waren geen asielzoekers of Noord-Afrikanen, maar Balkantypes. Die vormen, denk ik, een structureler probleem dan de chaos met Oud en Nieuw. Elke Keulenaar weet dat hij ’s avonds bepaalde plekken moet mijden.”

Hij hoopt dat de angst weer langzaam wegebt. ,,De kracht van Keulen is de losse sfeer en de tolerantie. Buitenlanders hebben we hier al tweeduizend jaar. Dat is begonnen met de komst van de Romeinen.”

Op een straathoek drinken drie vriendinnen bier uit een fles. De gebeurtenissen tijdens de jaarwisseling noemen ze ,,angstaanjagend”, maar ze zijn niet van plan om hun leven er door op zijn kop te laten zetten. Laat staan om zich anders te kleden of te gedragen. ,,De burgemeester bedoelde het niet kwaad met haar tips,” denkt een van de jonge vrouwen. ,,Ze zit er net, zo’n persconferentie is een stressvolle situatie en ze wilde volgens mij vooral haar burgers raad geven. Maar praktisch uitvoerbaar is het natuurlijk niet om een armlengte afstand te houden. Bovendien: als ik met een jongen wat wil rommelen, moet ik dichtbij hem kunnen komen.”