Het nieuwe Duitsland

Ik moet bekennen dat ik aanvankelijk ook niets van het nieuws uit Keulen geloofde. Een georganiseerde aanrandingsbende? Wie heeft daar ooit van gehoord? En dan die honderd aangiften. Hoe staat dat in verhouding tot een gemiddelde carnavalsnacht? Dat ‘Arabische uiterlijk’ leek helemaal verdacht. Het klonk mij teveel ‘Geldermalsen’ in de oren. Teveel ‘onze vrouwen moeten straks allemaal boerka’s aan’. Geklep van types die beweerden dat Marianne Vaatstra door een asielzoeker was vermoord.

Dat was mijn ‘politiek correcte’ brein dat begin deze week actief was. Mijn ‘de Correspondent’ brein, mijn ‘Next checkt dat verhaal straks helemaal kapot’-brein. Dat is mijn brein dat denkt: als het stof gaat liggen en GeenStijl en De Telegraaf hun plasje hebben gedaan, lees ik over twee weken een vijfduizend woorden tellende analyse van dat ‘voorbij de waan van de dag’-groepje pijprokers dat met tien statistieken en voetnoten uitlegt dat mijn wereld nog dezelfde is en mijn pc-brein gelijk heeft. Rob Wijnberg schreef donderdag nog min of meer dat iedereen zijn klep moet houden totdat een diepgravend onderzoek de volledige toedracht van het incident aan het licht heeft gebracht. ‘Doorlopen mensen. Kalmte bewaren. Stop die boosheid maar even in een laatje ergens. Laat ons de boel eerst eens rustig analyseren.’

Maar die feiten waren eigenlijk al best bekend. Van slachtoffers. Van Midden-Oostencorrespondenten die zo’n massa-aanranding herkenden van het Tahrirplein. Maar ook van bronnen binnen de politie. Daar bestond kennelijk zoveel woede dat er van drie kanten werd gelekt dat het wél duidelijk was om wie het ging. Dat er wél persoonsgegevens zijn gecontroleerd en aanhoudingen verricht. En dat het in meerderheid ging om mannen met een ‘Migrationshintergrund’. Asielzoekers. Op de vrijdag dat ik dit typ zijn er welgeteld twee Duitsers onder de 31 verdachten. Tijd om de pijp even weg te leggen, lieve vrienden. Onze wereld is veranderd en dat moeten we onder ogen zien. Angela Merkel heeft in een jaar 1,1 miljoen asielzoekers geïmporteerd. Mensen uit homo-, Joden- en vrouwenhatende landen. En de kans is groot dat ze dit keer nog slechter gaan integreren omdat ze domweg genoeg kritische massa hebben om nooit uit hun eigen taal en cultuurbubbeltje te hoeven treden. Dat doet wat met je land, met wijken, met scholen, met burgers, met politie. Het zou goed kunnen dat wij hier de eerste ingrijpende gevolgen zien van dit reusachtige sociale experiment. Het nieuwe Duitsland. Met een nieuwe generatie jonge immigranten, van wie een aanzienlijk deel geen boodschap heeft aan politieagenten of andere autoriteiten. Die de regie op een stationsplein kunnen overnemen, elke vrouw vogelvrij kunnen verklaren, en terloops hun goedbedoelende hardwerkende landgenoten en geloofsgenoten, een nog slechtere naam en positie bezorgen.

Mijn pijp rokende leeftijdsgenoten op hun academische sociaal-wetenschappelijke troontjes zullen ook nu nog wachten op hun eigen statistieken. Op feiten en cijfers die wél bevallen. Die laten zien dat al die immigranten een verrijking zijn. Dat het echt nog steeds voornamelijk blanke, blonde Duitsers zijn die aanranden en verkrachten. Dat het volstrekt irrationeel en incorrect is om als vrouw bang te zijn op oudjaarsavond op een stationsplein, maar dat je pas gevaar loopt zodra je thuis bent en naast je eigen echtgenoot op de bank plaats neemt.

En zo zijn er nog honderden feitjes op te zoeken die zorgen dat het pc-brein nooit uit hoeft. Je kunt ook nu nog analyses schrijven over hoe immigratie puur economisch gezien een fantastisch idee is voor een land als Duitsland waarvan de economie snakt naar jonge arbeiders. Daar zijn wij dol op, op dat soort cijfers.

Maar de les die we hier leren is dat die cijfers soms de deur uit moeten. Dat het tijd is om de nieuwe realiteit onder ogen te zien. Want al die economische voordelen kunnen in de prullenbak op het moment dat de openbare orde en de veiligheid zo worden ondermijnd als in Keulen gebeurde. Zo’n gebeurtenis heeft enorme effecten op het gevoel van veiligheid, van rechtvaardigheid, op de sociale cohesie. Wat doet het met de economie als een aanzienlijk deel van de burgers zich door niets of niemand meer vertegenwoordigd voelt? Wat gebeurt er met een land als er straks rassenrellen uitbreken, aanslagen op moskeeën en synagogen worden gepleegd, als er veldslagen plaatsvinden tussen Pegida-aanhangers en antifascisten? Als de regering drie keer op rij valt omdat een instabiele neofascistische anti-islam partij te veel stemmen krijgt.

Ik vermoed dat dat niet te berekenen is. Ik denk dat we tot in de eeuwigheid op die cijfers moeten wachten.