Tussen 3D- geprinte muren

Foto Ossip van Duivenbode

Gezeild wordt hier allang niet meer, geschoten slechts sporadisch. Toch was het die geschiedenis van volle zeilen, macht en oorlogsschepen die architect Hedwig Heinsman (35) inspireerde.

Ze vertelt het al wijzend naar een golvende constructie van zeildoek en 3D-geprint bioplastic: de gevel van het Europagebouw, dat tijdelijk op het Marineterrein staat voor de vergaderingen tijdens het voorzitterschap van de EU. In gouden tijden was hier de grootste scheepswerf van het land.

BuZa had gebeld: of haar bureau DUS Architects, dat ze oprichtte met twee partners, de entree van het tijdelijke Europagebouw een wat meer „uitnodigend en innovatief aanzien” kon geven.

Vandaar dat witte zeildoek, waarmee ze aparte vormen konden maken. En vandaar dat speciaal ontwikkelde 3D-geprinte materiaal, Europablauw, dat na het voorzitterschap wordt hergebruikt. Heel tof, vindt Heinsman, dat is aangedurfd wat nieuws te proberen. De meeste bouwmaterialen worden voor gebruik eerst twintig jaar getest.

Heinsman, die opgroeide in Lelystad en zich al jong realiseerde dat álles wat je ziet door iemand is bedacht („Fantastisch!”), werkt graag met 3D-geprint materiaal. Haar bureau vervaardigt een 3D-geprint grachtenpand aan het IJ. En er komt een tweede bedrijf aan, dat software aanbiedt dat ontwerpen voor 3D-print vergemakkelijkt. „Zodat een leek eenvoudig aan architectuur kan doen.”

Digitaal ontwerpen is heel direct, legt Heinsman uit: voor het eerst kun je vanuit de computer één op één produceren. Maar het leukst vindt ze dat het architectuur toegankelijk maakt. Dat past bij haar ambitie: „Architectuur sexy maken voor de massa.”

In haar stad van de toekomst is het straatbeeld divers, vol op smaak geprinte gevels. Er wordt flexibel gebouwd. Dat je je studentenhuis print en na vijf jaar vervangt voor een eengezinswoning. Dat je elementen print waar de leidingen al in zijn geïntegreerd, zodat de monteur je huis alleen nog maar in elkaar hoeft te zetten.

Wat haar fascineert: de grens tussen publiek en privé, die altijd schimmig is. Hier ook weer. Binnen de muren van het beveiligde Europagebouw wordt op hoog niveau vergaderd, maar het Marineterrein is van iedereen. Daarom kwamen er bankjes in de gevel – ook 3D-geprint. Heinsman pakt haar telefoon en laat een foto zien: een bankje in gebruik door twee rokende mannen. „Kijk, hier word ik zo blij van. Dankzij hen wordt dit een publieke plek.”