Heel erg

Thuiswerkend, met de voeten boven de verwarming, zie ik een werkbusje aan komen rijden. Drie stratenmakers stappen uit. In de kou en op hun knieën gaan ze een stoep aanleggen. Halverwege de ochtend breng ik ze een dienblad met drie mokken koffie. Ze reageren enthousiast.

Na een half uur gaat de bel. Een van hen staat voor deur met het dienblad. Hij kijkt zeer beteuterd. „Ik vind het heel erg, echt”, zegt hij. Ik schrik, en vraag wat er aan de hand is. „Er is een steen op gevallen.”

Dan pas zie ik dat alle kopjes hun oren missen en er een zelfs doormidden is. Zijn collega’s werken zo onopvallend mogelijk door.