Na drie jaar alsnog uit sport verbannen

Oud-wielrenner Michael Boogerd is alsnog voor twee jaar geschorst, bijna drie jaar na zijn dopingbekentenis. „Nu voel ik me vooral triest.”

Michael Boogerd in het tenue van Rabobank, waar hij tien jaar actief was. Foto Ed Oudenaarden/ANP

Michael Boogerd voelt zich ongemakkelijk, zegt hij op 6 maart 2013 tegen NOS-journalist Kees Jongkind. Hij heeft tegen deze dag opgezien, maar er zat niets anders op. In de weken voorafgaand aan de dopingbiecht komen er steeds meer berichten over zijn jarenlange middelengebruik naar buiten. NRC publiceert op de laatste dag van februari 2013 facturen en bankafschriften waaruit blijkt dat Boogerd 17.000 euro heeft overgemaakt aan Stefan Matschiner, de dan reeds veroordeelde Oostenrijkse dopingdealer. De druk die media uitoefenen wordt Boogerd te machtig. Tot hier en niet verder. Terwijl de woorden „ja, ik heb ook doping gebruikt, ik heb epo gebruikt, cortisonen gebruikt, en de laatste jaren van mijn carrière ook nog bloedtransfusies gedaan” als gerepeteerd uit zijn mond komen, schudt hij zijn hoofd van links naar rechts. Hij zit als een stout jongetje in het beklaagdenbankje.

Nu, bijna drie jaar na zijn bekentenis, is Boogerd door de internationale wielerunie UCI voor twee jaar geschorst. Tot 21 december 2017 mag de 43-jarige Hagenaar zich niet meer vertonen in de buurt van de wielerploeg – team Roompot Oranje Peloton – waarvan hij ploegleider was en die hij met eigen handen van de grond heeft gekregen.

Sterker: de dopingcode van het internationale anti-dopingagentschap WADA schrijft voor dat een geschorste sporter geen enkele activiteit binnen het verband van de georganiseerde sport mag uitoefenen. Boogerd mag voor zichzelf hardlopen, fietsen, tafeltennissen, maar de marathon van New York uitlopen – hij probeerde het vergeefs in 2014 – mag tot eind 2017 niet. ’s Lands beste wielrenner van weleer is vlak voor Kerst voor twee jaar verbannen uit de sport – Herman Ram, directeur van de Nederlandse Dopingautoriteit, bevestigt dat.

Gewacht met bekendmaking

Boogerd voelde de dagen voorafgaand aan deze woensdag weer dat ongemak. Hij zag er weer tegenop om zich te moeten verantwoorden, maar vooral om de wielrenners met wie hij „juist deze winter zo hard had gewerkt” te moeten vertellen dat ze op zoek moeten naar een nieuwe leider, een nieuw gezicht in de volgauto. Boogerd hoorde vlak voor Kerst dat de UCI besloten had hem alsnog te schorsen. „Ik heb de UCI verzocht het even onder de pet te houden. Mijn dochtertje was laatst jarig en dat wilde ik graag smooth laten verlopen. In die dagen kwam er wel een soort berusting over me heen. Maar toen deze dag dichterbij kwam, begon ik te beseffen wat ik vanaf vandaag allemaal niet meer mag doen. Nu voel ik me eigenlijk vooral triest. Ik moet me nog een beetje verdiepen in de gevolgen, eerlijk gezegd. Maar ik ga nu eerst verhuizen. Ik heb net mijn huis verkocht.”

Boogerd gaf woensdag aan dat hij sinds zijn dopingbekentenis in 2013 het gevoel heeft gehouden dat er nog iets aan zat te komen, maar wanneer en wat precies, hij wist het niet. „Ik heb doping gebruikt, dus dan kan je een straf verwachten. Maar naarmate de tijd vorderde, begon ik er steeds minder rekening mee te houden dat ik nog geschorst zou gaan worden.”

Toen Boogerd in 2014 zijn eigen ploeg wilde oprichten, heeft hij naar eigen zeggen zelf geprobeerd een tuchtzaak aanhangig te maken. „Ik ben maar eens gaan bellen met de UCI. Je wil weten waar je aan toe bent. Ik zocht via de KNWU [de Nederlandse wielerbond] contact met die Cookson, de baas, maar ik ben nooit verder gekomen dan zijn secretaresse. Ik heb de verschillende instanties [de Nederlandse Dopingautoriteit en de Vlaamse] zelfs gevraagd alsjeblieft een tuchtzaak tegen me te starten zodat ik er vanaf zou zijn. Dat is nooit gebeurd.”

Dossier is lang blijven liggen

Boogerd woont sinds 1999 in België en rijdt ook sinds die tijd op een licentie van de Belgische wielerbond KBWB. De WADA-regels schrijven voor dat de dopingautoriteit van het land waar een sporter die een dopingbekentenis doet actief is, de zaak verder afhandelt. Het dossier dat in Nederland over Boogerd was opgebouwd voor zijn bekentenis gaf Herman Ram aan de UCI die het vervolgens doorstuurde naar de Belgen.

Ram: „Maar daar is het 15 maanden blijven liggen, waarna de Belgen het weer terug hebben gestuurd naar de UCI. En daar hebben ze ook nog meer dan een jaar de tijd genomen om tot deze schorsing te komen. Dat had veel sneller gemoeten.” De UCI heeft bij monde van de woordvoerder laten weten niet toe te zullen lichten waarom het zo lang geduurd heeft.

Ram zegt dat Boogerd nog kans op strafvermindering had gemaakt als hij had aangedragen dat de tijd die de UCI heeft gebruikt „geen redelijke termijn was” – zonder dat Boogerd dat te verwijten viel. In De Wereld Draait Door zei Boogerd woensdag dat hij dat via zijn advocaat nog wel heeft geprobeerd, maar dat de UCI daar niet mee akkoord ging. Hij kon toen weinig anders dan de schorsing accepteren. De kansen die Boogerd te over heeft gekregen om strafvermindering te krijgen door relevante informatie te geven over doping bij ex-ploeggenoten, artsen of sporters uit andere disciplines heeft hij afgeslagen. „Ik heb daar altijd voor bedankt.”