Futuristische soulfunker

Met zijn door soul geïnjecteerde elektropop is Garratt een van de meest essentiële, nieuwe Britse popacts van het jaar.

Elektronica en soul; een zeer tot de verbeelding sprekende amalgaam in de popmuziek van nu. 2015 zag al heel wat albums met aantrekkelijk broeierige uitwerkingen, zoals die van Jamie Woon en Jamie XX.

En nu is er de Britse Jack Garratt, die op het punt staat verkozen te worden tot BBC Sound of 2016. 24 jaar, een singer-songwriter met een vuurrode baard en zijn krullende haar meestal samengebonden in een klein knotje, die zijn zang levendig slaand op zijn drumcomputer kruist met elektronica.

Met zijn door soul geïnjecteerde elektropop is Garratt een van de meest essentiële, nieuwe Britse popacts van het jaar. Als eenmansband was hij in Nederland onder meer al te zien op podium Bird in Rotterdam en de festivals Eurosonic en Pitch. Live is hij een energieke, alles gevende multi-instrumentalist, die zowel keyboards als gitaren bespeelt, die los gaat op drummachines, en wiens steeds weer gesampelde falsetto op grooves je raakt.

Het jaar 2015 was al zeer goed voor de Brit die de bijnaam ‘electro-troubadour’ opgeplakt kreeg. Zijn stijgende reputatie bracht hem op grote festivals als SXSW in Austin en de Reading and Leeds Festivals, waar hij op handen werd gedragen. Bij de BRIT Awards, de grote Britse prijzenshow voor popmuziek, ontving hij onlangs de BBC Critics Choice Award (die eerder ging naar Adele, Emeli Sandé, Sam Smith, James Bay). Hij toerde met Ben Howard en is nu met Mumford & Sons onderweg.

Het gaat hard, zeer hard met Garratt, die opgegroeid is in Little Chalfont, een plaatsje in de regio Buckinghamshire. Thuis experimenteerde hij al als kind met muziek, en leerde zichzelf diverse muziekinstrumenten spelen (gitaar, ukelele, drums, piano, trombone, harmonica). Even dacht hij basisschoolleraar te worden. Maar de passie voor muziek won, zeker toen hij ontdekte dat hij met drumpads en keyboards zijn liedjes kon verrijken.

Zijn eerste radio-optreden kreeg hij via de BBC Introducing Uploader in 2009. Daarna werd hij mondjesmaat door dj’s op BBC Radio1 gedraaid. Op zijn eerste EP Remnants scheert hij langs verschillende muziekgenres: pop, rock, hiphop en indie. Daarop volgde het meer coherente Synesthesiac, waarop een van de opvallendste liedjes het bedwelmende The Love You’re Given was, waarin hij over zijn eigen kopstem heen zong.

Met de ballade I Couldn’t Want You Anyway liep het digitaal storm. En het catchy Worry werd zijn visitekaartje, een door zware bassen gedreven nummer met hoge vocalen. „Ik houd van futuristische soulfunk”, gaf Garrett aan in een Brits interview.

Op zijn album Phase, dat half februari uitkomt, zullen zowel de recente single Weathered als de eerder op EP uitgebrachte nummers The Love You’re Given en Chemical terug te vinden zijn.

Tot die tijd is alles van Jack Garratt te beluisteren op Spotify en YouTube waar hij vele clips heeft staan. Bekijk vooral ook Breathe Life, een clip waarin hij in een zwart maatpak en blauw overhemd boven komt drijven in een groot helder meer. Zijn rode baard drijft aan de oppervlakte. Zwarte lakschoenen steken boven het water uit. „Wil je leven blazen in deze dode longen?”, zingt hij. Een kwetsbare situatie, maar omringd door waternimfen lijkt het goed te komen, terwijl beats en synthmelodieën opgewekt komen aanrollen.