Column

Sodemieter maar op

Ook voor katten zit het er weer op, de jaarwisseling. De mijne zal het niet betreuren, al was ze de overheid opnieuw dankbaar voor de beperking van het vuurwerkgeweld tot de avonduren. Nu hoeft ze niet meer zo lang onder dat tweepersoonsbed op die donkere slaapkamer te zitten.

In het boekje Poeslief met ‘de mooiste poezengedichten’ las ik over dit onderwerp het treffende gedicht De kat en het oude jaar van de jong gestorven dichter Adriaan Lakerveld (1976-1999).

Snorrend in de warmte van het huis

zit de kat op tafel

De mensen draaien rond en praten wat

iedereen is thuis.

Het was wederom

een jaar van vlees en vogels

Een plotselinge aai

en turen in de vissekom.

Regen af en toe, dat wel

en nare beestjes in m’n vacht

De dierenarts natuurlijk

en het wakker schrikken van de bel.

De kat strekt zich, schudt zijn kop

Lief oud jaar, bedankt voor alles

maar sodemieter nu maar op.

Dit lezend moest ik aan de nieuwe kat van mijn dochter denken. Ik maakte enkele dagen voor Oudjaar met hem kennis. Hij heet Chef, naar een figuur uit een lievelingsgame van Hidde en Jens, mijn kleinzoons. „Waar is het jonkie?”, vroeg ik hun. „Kitten”, verbeterden ze.

Het is een ragdoll, een jonge kattensoort, ontstaan in het Amerika van de jaren zestig. Het zijn wonderschone katten met een halflange, zijdezachte vacht. Hun karakter is vriendelijk en sociaal; ze zijn relaxed en kunnen daarom over het algemeen ook goed met kinderen overweg. Er zijn drie hoofdvarianten, Chef is een ‘blue bicolor’, wat betekent dat zijn romp beigekleurig is en zijn oren, poten en staart donker getint zijn, terwijl op zijn snoet een omgekeerde witte ‘V’ staat afgetekend. Zijn ogen zijn blauwer dan het blauwste meer.

Ziet u het voor u? Hoogst aanbiddelijk.

Chef is geboren en zorgvuldig gebakerd op een in ragdolls gespecialiseerde cattery in het zuiden des lands. Het is een heertje van stand, zou je kunnen zeggen, niet zo’n asielkatje zonder verblijfstatus dat je op een achternamiddag even gaat ophalen. Het woord ‘sodemieter’ zal hij vermijden. Chef is dus chic, maar was hij dat ook in het tumult van Oudjaar gebleven, of had hij toen toch maar in zijn broekje geplast?

Nee, zei mijn dochter beslist, hij was niet angstig en bleef gewoon doorslapen onder het geknal. Ten bewijze stuurde ze een foto, kort na middernacht genomen. Chef en Jens, dicht tegen elkaar op de bank, in diepe slaap verzonken.

Daar neem je ze voor, kinderen en katten.