brieven

Een eenzijdig verhaal

Frits Bolkestein zegt in zijn artikel van 2/1 dat het Westen de periode van Russische zwakte in de jaren 90 heeft „benut om de NAVO uit te breiden” waarvoor „geen enkele militaire noodzaak” was. En president Clinton steunde dit om „zijn herverkiezing zeker te stellen”. Dat is eenzijdig en te kort door de bocht. Het opnemen van de nieuwe democratieën in Centraal- en Oost-Europa in de NAVO (en EU) na het einde van de Koude Oorlog was geen initiatief van het Westen, maar was op verzoek van deze landen zelf. Na de val van het communisme wilden zij zo snel mogelijk bij het democratische Westen horen. Het was vooral een politieke keuze, en niet in de eerste plaats een militaire. Over hun belang en vrije keuze hoor ik Bolkestein niet; hij heeft slechts oog voor het Russische belang. De NAVO had op grond van artikel 10 van het NAVO-verdrag alleen al de juridische plicht hun verzoek serieus te nemen. Tegelijk met de hele uitbreidingsprocedure is in de jaren 90 rekening gehouden met de Russische gevoeligheden. Er werd een speciale NAVO-Rusland Raad opgericht, er zouden noch permanente gevechtstroepen noch nucleaire wapens op het grondgebied van de nieuwe lidstaten worden gestationeerd, en in de NATO-Russia Founding Act van 1997 verklaarden beide partijen dat ze elkaar niet meer als vijanden beschouwden. Daarnaast zijn er diverse pogingen gedaan om Rusland te integreren in de internationale economie.

Ondanks al deze pogingen om Rusland tegemoet te komen heeft president Poetin een andere keuze gemaakt. Hij ziet het Westen – niet alleen de NAVO maar ook de EU – nu als zijn grootste vijand. Niet door hun uitbreidingen, maar door het waardenstelsel waar wij in het Westen in geloven: in rechtssystemen waar de staat de burger dient, en niet andersom. Het enige wat Poetin nu drijft is machtsbehoud. Het westerse tweesporenbeleid van enerzijds EU-sancties en versterkte NAVO-verdedigingsmaatregelen en anderzijds de bereidheid tot politieke dialoog vraagt niet om een „behoedzaam opereren”, maar om een sterk, eendrachtig en heldere opstelling van het Westen.

Vluchtelingen

Belgen waren zoals wij

In In WO I kwamen er een miljoen (31/12) wordt Jasper Kuipers van Vluchtelingenwerk Nederland aangehaald, die ons eraan herinnert dat Nederland tijdens de Eerste Wereldoorlog een miljoen Belgen heeft opgenomen. Hij stelt dat het geen probleem kan zijn als we de komende jaren 200.000 of meer vluchtelingen uit Afrika en het Midden-Oosten opnemen. Deze vergelijking snijdt geen hout. In de eerste plaats zijn alle vluchtelingen naar België teruggekeerd, en dat was ook te verwachten. Er was geen noemenswaardig verschil in levensstandaard tussen België en Nederland en de terugreis is niet ver. De toekomst van veel landen waar vluchtelingen nu vandaan komen, ziet er ellendig uit. In tegenstelling tot de Belgische vluchtelingen van destijds, zal de meerderheid van de huidige vluchtelingen hier een nieuw bestaan willen opbouwen. Dan komt er vervolgmigratie op gang door gezinshereniging en huwelijk.

Daarnaast zijn de culturele verschillen tussen Nederlanders en Belgen veel kleiner dan die tussen Nederlanders en de vluchtelingen van nu. Het verleden heeft uitgewezen dat immigratie ook problemen met zich meebrengt die niet zijn weg te poetsen.

Roland Bekendam, Maastricht

Digitale nieuwkomers

Wissel informatie uit

NRC wijdde een katern aan digitale nieuwkomers, zoals Uber en Airbnb die disruptief werken voor bestaande bedrijven (2/1). Voor deze digitale nieuwkomers zoals ook Facebook, geldt het devies van the winner takes it all. Waarom staat de overheid dergelijke monopolies toe? Voor bedrijven in de oude economie zijn monopolies ook verboden. Vermoedelijk omdat het lijkt alsof de diensten gratis voor de klanten zijn?

Echter, Facebook leeft van advertentie-inkomsten, en adverteerders zitten vast aan een monopoliebedrijf. Gevangen in het webnet maken wij allen ongewild één eigenaar tot multimiljardair, in plaats van dat de concurrentie het geld ‘sociaal’ verdeelt.

Het is tijd dat de overheid ingrijpt. Hoe, is minder moeilijk dan het lijkt. Digitale platforms dienen gedwongen te worden hun informatie met elkaar uit te wisselen. Via diverse telecombedrijven kunnen wij al sinds een eeuw met elkaar communiceren. Een klant van Vodafone kan gewoon bellen met een klant van KPN.

Waarom zou een gebruiker van Facebook niet kunnen communiceren met een klant van Hyves? Inderdaad, die is dus ter ziele.

Willem Bos, Zoetermeer