Inventief portret van een narcistische zus

Niet veel filmmakers die een film over zichzelf of hun eigen leefomgeving maken, slagen erin om het persoonlijke ook boven zichzelf uit te tillen. Ester Gould (vooral bekend als researcher van filmmaker Heddy Honigmann) lukt dat met A Strange Love Affair With Ego wel bijzonder goed.

Het portret van haar narcistische zuster Rowan moest aanvankelijk een onderzoek worden naar haar eigen obsessie met die knappe, succesvolle zus, maar werd door de gekozen vorm en stijl veel meer dan portret of spiegel. Gould zocht haar zus niet in zichzelf, niet in familiebeelden of homevideo’s, niet in gesprekken over hoe het nou zat en allemaal zo gekomen was, maar in mensen en situaties die haar aan haar zus deden denken. Extraverte vrouwen die, eenmaal met Gould in gesprek, vaak ook onzeker en eenzaam bleken te zijn. Deze minidocumentaires wisselt ze af met impressionistische beelden waar ze dagboekfragmenten en brieven van haar zus voorleest. Een zus die juist door de zware aanwezigheid in Goulds leven in de film enorm afwezig en licht wordt, een voorafschaduwing van wat de conclusie van de film blijkt te zijn.

Het ‘zoeken van het zelf in de ander’ is een inventieve filmische vertaling van de mythe van Narcissus en Echo die ook oog heeft voor de tragiek van Narcissus en niet alleen voor de irritatie die overmatige eigenliefde oproept. Bovendien heeft door die wisselwerking de film nog een extra effect: hij laat zien hoe universeel bepaalde menselijke eigenschappen zijn. Het verlangen gezien te worden lijkt, net zoals de kinderlijke branie om je overal doorheen te bluffen, in de menselijke natuur ingebakken.