‘Als kind was ik hysterisch romantisch’

Wende Snijders

(37) is zangeres en theatermaker. In januari toert ze met Amsterdam Sinfonietta door het land.

Aanpassen

„Mijn moeder leerde mij als kind alles wat er over muziek te weten valt. Ze liet me naar alle grote componisten luisteren. Ze is een intens type, veel energie, altijd bezig en nieuwsgierig. Toen we naar West-Afrika verhuisden kwamen mijn broertje en ik op een Frans schooltje terecht dat maar weinig voorstelde. Mijn moeder hielp het opbouwen tot volwaardige school. Mijn vader was civiel ingenieur en werd uitgezonden om daar een haven te bouwen. Je past je snel aan. In mijn klas zaten Arabieren, Portugezen, Colombianen. We wilden met elkaar spelen, dus je leert zo snel mogelijk communiceren.”

Fantasierijk

„Doordat ik voor mijn tiende in Indonesië en Afrika woonde, wist ik al jong dat er meer was dan alleen Nederland. Wat vreemd is, vond ik juist normaal. Dode beesten op straat, chaotische verkeerssituaties. rock-‘n-roll. Ik wist vrij vroeg dat ik wilde zingen en dansen. Ik was een heel enthousiast, fantasierijk kind. Over alles. In Afrika schreef ik een boek. Over twee meisjes die in een kabouterbos terecht kwamen. Ik wist zeker dat het uitgegeven ging worden. Plaatjes tekende ik er zelf bij. Thuis hadden we trouwens maar twee videobanden. The Sound of Music en Mary Poppins. Een totale overdosis aan Julie Andrews.”

Klaarstomen

„Tegenwoordig wordt iedereen meteen een talentenjacht in gedonderd. Het gaat al snel over beroemd worden. Dat wilde ik ook wel, maar in de kern wilde ik vooral zingen en op een podium staan. Ook om alle bullshit die er omheen hangt. De kleding die erbij hoort bijvoorbeeld. Ieder jaar organiseerde mijn middelbare school in Zeist de Bright Music Night. Drie avonden lang, professionele concerten vanuit de aula. Daar leefde ik ieder jaar naar toe. Ze zeiden wel dat ik goed kon zingen ja. Maar ik ging óók naar toneel, had dansles. Ik was mezelf eigenlijk onbewust al aan het klaarstomen.”

Onaangepast

„Ik was altijd wel expressief en extravert. Dan zit je al snel in het hokje van ‘die is een beetje gek’. Misschien heb ik daar wel eens last van gehad. Ik heb geen Lady Gaga trauma’s over dat ik me altijd anders voelde hoor, maar ik heb me wel vaak moeten inhouden. Daarom was ik heel blij met iemand als Jikke de Ruiter, een lerares Nederlands die een soort muziekmama voor mij was. Ze kon namelijk ook fantastisch zingen. Een hele sprankelende vrouw en op een bepaalde manier onaangepast, wat ik een opluchting vond. Zij opende voor mij een deur.”

Luwte

„Aan de Academie voor Kleinkunst kreeg ik de kans om te onderzoeken wat ik op het podium te zeggen had. Ik wilde zangeres worden, maar ik deed ook cabaret of bedacht dansvoorstellingen. Ruimte om te experimenteren. Ik maakte extreem lelijke dingen en hele goede. Ik heb getwijfeld, in een dip gezeten. Triomfen gehad. Niemand viel me lastig met likes, prijzen of commercialiteit. Niks daarvan, we werden goed beschermd. Ik mocht onderzoeken wie ik was en wat mijn stijl was. En dat kost tijd. Je creëert een wegwerpmaatschappij als je jonge artiesten geen fundament in de luwte biedt.”

Chansons

„Mijn carrière startte met chansons. Ik sprak vloeiend Frans dus kon er makkelijk induiken. Ik ben ervan weggegaan vanwege de stoffigheid. Het heeft een soort foute romantiek. Rode jurken, terug in de tijd. Terwijl ik nu juist onderzoek hoe ik die chansons naar het heden kan krijgen. Toen ik stopte met mijn chansonprogramma’s, ben ik pop gaan ontwikkelen. Nu zoek ik de synthese. Ik wil terug naar het verhalen vertellen op muziek. Poëzie en het woord moeten het hoofdingrediënt zijn. Ik reis de hele wereld over om de juiste mensen te vinden. Mensen die nieuw materiaal kunnen schrijven.”

Worsteling

„Ik heb laatst mijn moeder verhuisd en tijdens het opruimen vond ik oude spullen van vroeger. Dagboeken. Als kind was ik echt hysterisch romantisch, ontdekte ik. Van prinsessen tot Leonardo DiCaprio. Verhalen over de jongen op wie ik verliefd was, hoe mooi ik hem vond. En nu, een aantal jaren en relaties verder, worstel ik met die emoties. Mijn toer met Amsterdam Sinfonietta heeft daarom ‘romantische liefde’ als thema. Ik zal geen enkele emotie schuwen, maar ze schaamteloos tentoon spreiden. De liefde bezingen in al haar facetten.”