Leicester, het wonder van de afgeschrevenen

Een jaar geleden stond de club onderaan in de competitie, nu gedeeld eerste. Succesepos van een uitgerangeerde coach, een iele spelmaker en een spits die in de fabriek werkte. „Het beste eraan is dat ik niet meer om 7 uur hoef op te staan.”

Riyad Mahrez springt op de rug bij Jamie Vardy om diens record van tien goals op rij te vieren. Foto Getty

De 63-jarige Italiaanse trainer Claudio Ranieri had zijn beste tijd al gehad, topscorer Jamie Vardy was eerder voortbestemd voor fabriekswerk dan profvoetbal en de Frans-Algerijnse pingelvirtuoos Riyad Mahrez was veel te fragiel voor de harde Engelse competitie.

Wie de verhaallijnen bestudeert binnen het succesepos van de Engelse koploper Leicester City, ziet al snel de gelijkenis tussen de hoofdrolspelers. Een voor een werden ze al eens afgeschreven voordat ze van zich deden spreken met een fascinerende opmars in de rijkste competitie ter wereld, de Premier League.

In een seizoen waarin befaamde trainers José Mourinho en Louis van Gaal ondanks hun astronomische budgetten bij Chelsea en Manchester United zwalkten, smeedde Ranieri een ploeg waarmee hij zich in de top van het klassement vestigde. Na het gelijkspel dinsdag tegen Manchester City (0-0) maakte Leicester City weer aan de aansluiting met koploper Arsenal – de ploeg uit Londen heeft een beter doelsaldo.

Ranieri, die aangesteld werd nadat Guus Hiddink ‘nee’ zei, zal er niet om malen. Allang heeft hij afgerekend met de scepsis over zijn komst naar Leicester, afgelopen zomer. Oud-voetballer Gary Lineker, voormalig jeugdexponent van Leicester en presentator van Match of the Day bij de BBC, bleek zijn grootste criticaster. „Ranieri? Echt?”, twitterde Lineker. „Hij is duidelijk ervaren, maar dit is een ongeïnspireerde keuze van Leicester. Het is verbazingwekkend hoe steeds dezelfde namen opduiken in de trainerscarrousel.”

Ontslag als bondscoach Griekenland

De Italiaan werd neergezet als een trainer die de ontwikkeling van een nieuwe generatie in de weg stond. Analisten meenden dat hij zijn kans in de Premier League had gehad, in de vier jaren die hij na de eeuwwisseling bij Chelsea werkte.

Bovendien vertoonde zijn blazoen een schandvlek, overgehouden aan zijn periode als bondscoach van Griekenland. Ranieri had succes bij AS Roma, Juventus en Valencia, maar was ook degene die verantwoordelijk werd gehouden voor de nederlaag van Griekenland tegen Faeröer Eilanden. Het was pas zijn vierde duel, maar dat deerde de Griekse bond niet. Verliezen van een voetbaldreumes die 1.253 dagen niet had gewonnen, was te beschamend om nog verder te gaan met een bondscoach die tot dan toe ook pas één punt had behaald.

Een half jaar later werd Ranieri benaderd door Leicester. De club was net aan degradatie ontsnapt en hoopte onder zijn leiding weer op te krabbelen. De al even ambitieuze Ranieri draaide er niet omheen bij zijn presentatie in het King Power Stadium: Europees voetbal, dat was zijn doel.

De flair van Riyad Marhez

De journalisten in de zaal konden die dag niet bevroeden dat ze maanden later het ene succesverhaal na het andere zouden schrijven. Over het gedicht van Rudyard Kipling waar Ranieri graag uit citeert. Over de 30.000 papieren klappers waarmee de fans elke thuiswedstrijd een hels kabaal maken. Maar vooral over de swingende spelmaker Riyad Mahrez en de doelpunten van aanvaller Jamie Vardy, die samen nog het meest hebben bijgedragen aan de wederopstanding van Ranieri.

Meest in het oog springend is het talent van Mahrez. De zoon van een Algerijn die emigreerde naar Parijs, zorgt voor flair en vaardigheid. Mahrez is iel, maar vanwege zijn wendbaarheid krijgen tegenstanders amper de kans hem onder de voet te lopen. Precies wat een jeugdtrainer hem ooit zei: wilde Mahrez ver komen, dan moest hij duels vermijden.

De twijfel over zijn capaciteiten zorgde ervoor dat de 24-jarige middenvelder pas op zijn negentiende in het Franse profvoetbal terecht kwam. Relatief laat, maar volgens hem een groot voordeel. „Ik ben niet geprogrammeerd”, verklaarde hij in The Guardian. „Als je van jongs af aan bij een profacademie zit, hoor je vanaf 9 uur ’s ochtends: doe dit, doe dat. Maar als je mij ziet spelen, zul je denken dat het is alsof ik op straat voetbal. Dat geeft het team wat extra’s.”

Hollywoodfilm over Vardy?

Ook Jamie Vardy is een laatbloeier. Een speler met een bijzonder verhaal bovendien. Zozeer dat de Britse scenarioschrijver Adrian Buchart overweegt om een Hollywood-film aan Vardy te wijden. Kern van het verhaal: van een arbeidersbestaan naar de blinkende rijkdom van de Premier League. „Een rol waar de meeste acteurs van dromen”, aldus Buchart in The Sun.

De 28-jarige Engelsman – samen met Romelu Lukaku (Everton) met vijftien doelpunten topscorer in de Premier League – brak onlangs een record door in twaalf opeenvolgende duels te scoren. Vijf jaar geleden werkte hij nog fulltime in een fabriek voor medische protheses, in Sheffield. Voetballen deed Vardy parttime bij Stocksbridge Park Steels op het zevende niveau in Engeland. Twee avonden en één dag in het weekend, voor nog geen 40 euro per week.

Fastfood van de benzinepomp

„Het beste aan mijn leven als voetballer in de Premier League is dat ik niet meer om zeven uur ’s ochtends hoef op te staan”, zei Vardy onlangs in The Guardian. Net zo min mist hij de maaltijden die hij tussen werk en training at bij de benzinepomp langs de snelweg. „Haastend vanuit het werk naar de training kon ik soms niet anders dan fastfood eten om nog wat binnen te krijgen.”

Nadien beklom hij stap voor stap de Engelse voetbalpiramide. Van Stocksbridge Park Steels naar Halifax Town en via de semiprofs van Fleetwood Town naar Leicester in 2012. Het maakt hem tot een groot voorbeeld voor de Engelse jeugd, zij het dat Vardy zich niet altijd voorbeeldig heeft gedragen in zijn carrière.

In augustus nog werd hij door Leicester berispt vanwege racistische opmerkingen in een casino. Op videobeelden was vastgelegd hoe Vardy een medebezoeker meermaals een Jap noemde toen hij dacht dat de Aziaat in zijn kaarten keek tijdens het pokeren. Eerder kreeg Vardy op twintigjarige leeftijd huisarrest na een opstootje in de pub. Hij moest voor zes uur ’s avonds thuis zijn, waardoor Stocksbridge Parks Steel hem wekelijks na zestig minuten moest wisselen. Daarna brachten zijn ouders hem snel terug naar huis. „Ik ben er niet trots op, maar het heeft me wel gemaakt tot wie ik nu ben”, zei Vardy over zijn verleden.

Vergelijkbaar is het zelfbewustzijn van Ranieri. Hij weet uit ervaring dat succes niet vanzelfsprekend is en laat zich niet gek maken door de buitenwereld die zich verwonderd afvraagt of Leicester kampioen kan worden.

In al zijn interviews verwijst hij naar het gedicht If van Rudyard Kipling, waarin de Britse auteur voorschrijft dat het verwerken van een overwinning niet substantieel zou moeten verschillen van het verwerken van een nederlaag. Niet te euforisch bij een overwinning, niet te teleurgesteld bij verlies – ‘treat those two imposters just the same’. Zo bewaart Ranieri zijn evenwicht op de weg omhoog.