Film

Peter de Bruijn Film

1 Diary of a Teenage Girl (Regie: Marielle Heller). Prachtig, veelzijdig en rauw portret van heftige puberteit in San Francisco in de jaren zeventig. Bel Powley is een echte ontdekking als de 15-jarige Minnie, die een verhouding krijgt met de vriend van haar moeder. Alleen de incidentele animaties zijn overbodig.

2 Inside Out / Binnenstebuiten (Pete Doctor). Animatiestudio Pixar herpakt zich met een slimme, originele en ook ontroerende film over de basisemoties Plezier, Angst, Woede, Afkeer en Verdriet in het hoofd van Riley, een meisje dat haar draai niet kan vinden nadat ze met haar ouders is verhuisd naar de andere kant van de VS.

3 45 Years (Andrew Haigh).

4 Schneider vs. Bax (Alex van Warmerdam).

5 El club (Pablo Larraín).

André Waardenburg Film

1 45 Years (Regie: Andrew Haigh). Feilloze film over een al lang getrouwd echtpaar van wie de vertrouwdheid met elkaar op losse schroeven komt te staan door een brief over de vondst van het lijk van de eerste liefde van de man. Vol psychologische nuances, en bovendien prachtig geacteerd door Charlotte Rampling en Tom Courtenay.

2 Carol (Todd Haynes). Ook een film over de liefde, maar dan eentje die pril is en zich begin jaren vijftig afspeelt. Zintuiglijk gefilmd, schitterend vormgegeven.

3 La loi du marché (Stéphane Brizé).

4 Loin des hommes (David Oelhoffen).

5 Minions (Pierre Coffin, Kyle Balda).

Dana Linssen Film

1 More Sweetly Play the Dance (William Kentridge). Videofries, speciaal gemaakt voor de tentoonstelling If we Ever Get to Heaven in filmmuseum Eye – een 45 meter lange, 15 minuten durende danse macabre, vluchtelingenstroom en rouwprocessie ineen. Een houtskoolzwarte skelettendans die de dagen van voor de cinema verbindt aan een ervaring die we alleen maar de toekomst van film kunnen noemen.

2 Mad Max: Fury Road (George Miller). Olie, water, moedermelk en kogels. Meer is er niet nodig in deze zo goed als plotloze, maar onverwacht feministische spektakeldystopie verpakt in uitbundige dieselpunkesthetiek.

3 The Lobster (Yorgos Lanthimos).

4 Taxi Teheran (Jafar Panahi).

5 A Pigeon Sat on a Branch Reflecting on Existence (Roy Andersson).

Coen van Zwol Film

1 Son of Saul (Regie: László Nemes). Film trivialiseert Auschwitz. Zonder drama worden zes miljoen doden een statistiek. Hoe verfilm je een industrieel mensenabattoir dat doden tot naakt vlees reduceert en overleven tot een morele nederlaag maakt? Is het niet beter weg te kijken bij zoveel wreedheid en machteloosheid? Regisseur László Nemes vindt de oplossing in het arsenaal van de horrorfilm. Wij zien alleen wat Saul, Joods lid van het Sonderkommando van Crematorium 4, aankan. Maar we horen de hel. En zelfs daar bestaat verlossing, kan de dood van het jongetje de wederopstanding van de man worden.

2 Mad Max: Fury Road (George Miller). Veteraan Miller vindt pure schoonheid in actie en beweging. Max en Furiosa malen door postapocalyptische woestenij, achtervolgd door groteske archetypes. De logica gaat vrolijk overboord in dit meesterwerk van compositie, choreografie en ritme. Een verpletterende ervaring die je er weer even aan herinnert waarvoor het witte doek werd uitgevonden.

3 Birdman (Alejandro González Iñárritu).

4 Frank (Leonard Abrahamson).

5 El Club (Pablo Larraín).