Column

Dr. Love

Sinds mijn relatie word ik op Kerstavond net als veel andere Nederlandse mannen gedwongen om naar het programma All You Need Is Love te kijken waarin presentator Robert ten Brink – Dr. Love – geliefden bij elkaar brengt waardoor ze toch samen Kerst kunnen vieren. Het was wederom het best bekeken programma tijdens de feestdagen. Je zou zelfs kunnen zeggen dat All You Need Is Love kijken op Kerstavond een Nederlandse traditie is geworden.

Robert ten Brink kreeg dan ook meteen veel bijval toen hij in een interview met het magazine van het Algemeen Dagblad zei dat er dit jaar geen vluchtelingen in All You Need Is Love zaten. Dat moest er ook nog eens bijkomen, dat ‘ze’ ook nog eens aan onze nationale feelgood-televisie gingen zitten.

„Wat ik het liefste zie zijn mensen die ik direct begrijp”, zei Robert tegen het AD. „Mensen die Nederlands spreken en familie of geliefden hebben in een ander land. Ik vind het leuker om de verbaasde blik van zo’n moeder te zien als we bij haar binnenvallen dan om mensen uit wildvreemde landen die we niet verstaan in het programma te stoppen.”

Daar voelde Dr. Love even haarfijn Nederland anno 2015 aan: zonder Nederlands tintje geen zakdoeken, maar ergernis in de huiskamers. De vluchtelingencrisis wordt ons niet voor niets de hele tijd uitgelegd door BN’ers. Een berg achtergelaten zwemvesten op Lesbos is pas een humanitaire ramp als Guus Meeuwis ernaast staat, en voor een groot deel van de kijkers zelfs dan niet. Dan scoorde Robert ten Brink meer punten, zoveel zelfs dat hij naar Humberto Tan kwam om uit te leggen dat ze zijn uitspraken bij het AD allemaal wat uit z’n verband hadden getrokken want van reacties als „De man heeft dochters, heel veel dochters, vermoed dat hij niet zit te wachten op een islamiseringsgolf” wordt geen enkele BN’er, op Gerard Joling na misschien, blij.

Op Kerstavond reed Dr. Love weer met een bus vol exoten onder wie een Zambiaan, een Mexicaan en het Braziliaanse kind van oud-NEC-voetballer Frank Demouge door het land voor een stukje sociaal wenselijke gezinshereniging.

„Merry Christmas, hè!”

Het bij elkaar brengen van geliefden was al lang geen kwestie van geld meer, liet de presentator na het zoveelste tranenmoment weten, maar steeds meer een gevecht tegen de bureaucratie. We hadden een muur van regelgeving om het land gebouwd. Voor het nationale kerstgevoel was het prettig dat ze Dr. Love eens per jaar de sleutels van de poort gaven.

Ze waren er in goede handen.