Nekslag blijft (nog) uit voor Van Gaal

Manchester United mocht niet verliezen van Chelsea, het werd 0-0. Toch lijkt coach Louis van Gaal gesterkt. „Ik zie geen enkele reden om op te stappen.”

Manchester United-coach Louis van Gaal voor het duel tegen Chelsea. Foto OLI SCARFF/AFP

Vooruit, het was de beste 0-0 van het seizoen, dat is ook wat waard, zeker nu. Louis van Gaal legde zaterdag na het verlies tegen Stoke City min of meer zijn lot als coach van Manchester United in handen van zijn spelersgroep, na vier nederlagen en zeven wedstrijden zonder overwinning. Zoals hij dat doet, in tijden van wanhoop. Toen hij de suggestie opwierp dat hij misschien wel zelf opstapt, zette hij zijn laatste troef in om zijn spelers te inspireren, een treurig signaal dat hij kennelijk zijn elftal op een andere manieren niet meer kan bereiken.

Tegen Chelsea, waar Guus Hiddink aangesteld werd als manager tot het eind van dit seizoen, antwoordde Van Gaals team instemmend op de vertrouwensvraag. Ja, wij willen verder met Van Gaal, vechten voor Van Gaal, klonk het al eerder van leiders als Michael Carrick en Wayne Rooney. Met daden werden die woorden gisteravond geschraagd, in een bij vlagen gemeen duel dat per definitie, gezien de inzet, zinderend was. Strijd, passie: zestien overtredingen van United, tegen zes van Chelsea. United had twee keer zo veel de bal en maakte het spel, als verwacht.

Zo was het op strijdperk Old Trafford, waar Van Gaal vecht als coach op zijn laatste missie – tegen ‘de media’, tegen falen. Zelf opstappen? Ineens kwam de suggestie hem vreemd voor, in gesprek met de Britse tv kort na de wedstrijd. „Ik zie geen enkele reden om op te stappen”, zei hij, na zijn team te hebben gecomplimenteerd met de getoonde drukbestendigheid. „Het is geen kwestie van willen blijven. Ik heb een contract, dat dien ik uit. Hoeveel vragen heb je nog?” En dat was dat.

Fenomenale lijnkeepers

Het Theatre of Dreams, waar het publiek danig verveeld is met doelpuntloze middagen dan wel tot voor kort ondenkbare nederlagen, zag weer eens een voorstelling waar wat te genieten viel. Maar geen doelpunten. De fenomenale doelmannen, David de Gea bij United en Thibaut Courtois bij Chelsea, zijn zo ongeveer de beste lijnkeepers denkbaar in deze tijd, logisch dat zij schutterende aanvallers overvleugelden. Afstandschoten als die van Rooney in de openingsfase, eenvoudig geplukt uit de kruising.

Juan Mata schoot voor United op de lat, zo begon de strijd tussen Nederlandse voetbaliconen Van Gaal en Hiddink, beiden zo eergevoelig dat de gedachte aan stoppen, aan welverdiend pensioen, niet bevredigt. De twintigjarige Fransman Anthony Martial, de duurste tiener ooit toen hij deze zomer voor ruim 50 miljoen euro kwam, was gevaarlijk. Memphis Depay viel een kwartier voor tijd anoniem in, zijn geblunder tegen Stoke City op Tweede Kerstdag drukte kennelijk op zijn gemoed. Geen vertrouwen, geen durf.

De grootste kans na rust was voor Ander Herrera, die vanaf één meter binnengleed. Maar Chelsea-doelman Courtois stond goed opgesteld en via zijn borst ging de bal miraculeus naast. Als inderdaad een overwinning vereist was door de clubleiding van Manchester United, zoals Engelse media meldden, dan sloeg deze Belgische doelman op dat moment, daar en toen, het boek Van Gaal, de trainer, dicht. Dichter bij een goal kwam United niet.

En nu? Louis in limbo, heet het in Engeland. Spannende dagen? De twee duels – tegen Stoke en tegen Chelsea – die als proeve werden gebombardeerd, met Van Gaals aanblijven als inzet, leverden één punt op. Een schamele score. De komende dagen zal er ongetwijfeld gesproken worden in bestuurskringen. Maar weinig wijst er op dat de Glazers, de steenrijke Amerikaanse clubeigenaars, hun coach nog laten vallen. Cru gesteld zijn de recente optredens van United zo armetierig dat alleen al de tekenen van verbetering en vertrouwen van het team vermoedelijk genoeg zijn om Van Gaals hachje te redden.

Die tekenen waren er in overvloed. Een morele overwinning, gepaard met het vertoon van wilskracht en nu en dan een geslaagde aanval. Met de thuiswedstrijd tegen het kwakkelende Swansea op 2 januari is er zelfs een uitgelezen kans om nog komend weekend de aansluiting bij de topvier te vinden. Dan ziet de wereld er weer heel anders uit, zo opportunistisch kan best geredeneerd worden.

Hermetisch Chelsea

Eén keer lag United open, na balverlies van Herrera op de helft van Chelsea, dat razendsnel counterde. Middenvelder Nemanja Matic schoot hoog over. Hiddink had zijn ploeg des Hiddinks georganiseerd, en bloc voor de eigen zestien met mannen van stavast, gokkend op de uitbraak. Chelsea, groot geworden onder het hermetische voetbal van José Mourinho, is in die zin Hiddinks walhalla, vol middenvelders controle in hun dna. Maar Hiddinks voornaamste prestatie is dat hij er in geslaagd lijkt sterspeler Eden Hazard tot leven te kussen.

Er gloort hoop voor de gevallen topclubs, United en Chelsea, al is de achterstand in punten en in aanvallend potentieel immens op titelfavorieten Manchester City en Arsenal. En dus gloort er hoop voor Van Gaal, en voor Hiddink, voor zij ergens in de nabije toekomst het vak vaarwel zeggen. 2015? Een jaar om snel te vergeten.