Waarom werd Nick zo kwaad dat hij met een fles gooide?

Wie: Nick

Kwestie: toebrengen zwaar letsel

Waar: Amsterdam

De dop op de wodkafles draaien en de fles naast je neer zetten, vlak voordat je hem met kracht iemand naar het hoofd gooit. Is dat voorbedachte rade? In de strafzaak tegen Nick (24) zitten interessante juridische vragen. Hoe verminkt moet je gezicht zijn om meer dan de gebruikelijke 3000 tot 6000 euro te kunnen claimen?

Maar de vraag is toch vooral: waarom werd Nick die avond in de disco opeens zó kwaad dat hij van anderhalve meter met kracht een fles gooide? En daar achteraan de koel- emmer. Bahir raakte zwaargewond – een diepe snee en een schedelbreuk. Maar hij gooide toch een fles terug. Bahir toont zijn voorhoofd. Er zit een deukje in, ziet de rechtbank.

Nick had met twee vrienden en z’n nichtje een vip-tafel geboekt. Daar koop je verplicht een fles sterke drank bij; zij hadden er twee. Nick was te dronken om zich er veel van te herinneren. Achteraf schrok hij van de bewakingsbeelden. „Ik herken mezelf niet”. Hij biedt z’n excuses aan en wil Bahir laten zien wie hij ‘echt’ is. Maar die wil daar niet in mee. „Dit is te groot”. Een vriend leest zijn verklaring voor.

De groepjes van Nick en Bahir daagden elkaar die avond uit. Er werd met ijsblokjes gegooid, vingers naar elkaar opgestoken. Nicks nichtje had Bahir steeds aan zitten kijken. Die had haar afgepoeierd. Toen was Nick even naast Bahir gaan zitten. We hebben gepraat, maar agressief, nee, dat was hij niet. Hij wilde vooral weten wat er aan de hand was. Nick keert daarna terug naar z’n eigen tafel. Dan schroeft hij de dop op de fles, doelbewust? Het nichtje probeert haar arm om Bahir heen te doen. Bahir duwt haar weg; ze schuift van de bank af, op de grond. Dan pakt Nick de fles bij de hals en haalt uit.

Acht maanden later heeft Bahir nog tintelingen in de handen, hoofdpijn bij het sporten, angst bij drukke gelegenheden, moeite met concentratie – hij volgt EMDR therapie voor traumatische ervaringen. Bahir, personal trainer van beroep, voelt zich verminkt. Die deuk in z’n voorhoofd; hij is bang dat hij zich stoot en dan doodgaat. „Ik moet dit aan m’n kleinkinderen uitleggen”, zegt hij dramatisch. Hij wil 18000 euro vergoeding.

Nick is trambestuurder, en ‘mantelzorger’ voor zijn oma die sterk op hem leunt. Z’n moeder overleed onlangs. Vader heeft hij niet gekend. Werk en zorg, dat is zijn leven. Hij heeft geen gedragsstoornis en geen strafblad. „Psychologisch gezien is er niet zoveel met u aan de hand”, zegt de rechter, met enige spijt. Hooguit bleek Nick bij de psycholoog vergeetachtig en gaf hij wel heel consequent sociaal wenselijke antwoorden. De reclassering wist het ook niet. Gebrekkige impulscontrole? Een relatie tussen alcoholgebruik en het delict? Onverwerkte gevoelens, mogelijk over het overlijden van zijn moeder?

Nick gaat niet meer uit, houdt zich stipt aan de meldplicht en laat zich behandelen. „Onder bepaalde omstandigheden ga ik drinken”, zegt hij. De training richt zich op het herkennen, begrijpen en reguleren van emoties.

Geen opzet

De officier eist 15 maanden, waarvan 5 voorwaardelijk. De advocaat ziet vooral een gemoedsopwelling, een ‘explosie’ bij iemand onder invloed, vanwege een nichtje die onheus werd bejegend. Geen opzet. Een celstraf betekent dat Nick de zorg voor oma moet opgeven en mogelijk z’n baan verliest.

Van de rechtbank moet Nick aan Bahir ruim €4000 betalen, een taakstraf van 150 uur uitvoeren en een maand de cel in. Dat Nick berouw had, de aanleiding voor het geweld toch onduidelijk is gebleven en hij „in eerste instantie niet de rol van agressor had” wegen daarin mee.