Column

Louis

Ook zo’n zorgen gehad om de vrouw van Louis van Gaal, zijn kinderen, kleinkinderen en vrienden? Ze hebben het niet makkelijk met alle kulverhalen over de trainer van Manchester United, zei Louis van Gaal zelf. De gewraakte trainer dwong ons te turen naar een onpeilbare, diepe put van verdriet en ellende. Een gewoon mens komt daar nooit.

Van Gaal cum suis wel.

In het land van Shakespeare leeft een grootvorst die van zijn troon gaat vallen. Hij houdt zich nog vast, maar weldra sleurt hij alles en iedereen met zich mee de hel in.

Voor het oog van de camera’s spuugde Van Gaal zijn boosheid uit in een toneelstukje dat zijn dualistische karakter toonde. Het lijkt op schizofrenie, gehuld in een blauw-rood trainingspak. De Nederlandse trainer kan in één zin weerzin én medelijden oproepen.

Buitenstaanders kunnen nog lachen om de slechte periode van de beroemde club. Maar het is Louis van Gaal ernst: zijn leven, zijn status en zijn naam staan op het spel, verdomme.

Natuurlijk had Van Gaal gelijk toen hij de Britse media van vals spel betichtte. Dagelijks valt de diarree aan roddels, insinuaties en veronderstellingen op de mat bij de voetballiefhebber, die er gretig aan ruikt en snuift. Maar de verdediging van Van Gaal was zonder humor en sentimenteel.

Bij monde van aanvoerder Wayne Rooney vroeg de selectie om een lossere sfeer. Van Gaal ging akkoord. Schoorvoetend waarschijnlijk, want hij houdt van regels. Ik ken een oud-international die het zweet in de handen krijgt als hij terugdenkt aan een schreeuwende Van Gaal in de eetzaal: ‘Tafel 1, opscheppen!’

Manchester United verloor van Stoke City. De spelers liepen keurig heen en weer in hun zone. Vechten voor club en trainer leek niet aan de orde.

De hulpeloosheid van Louis van Gaal tijdens de wedstrijd was aandoenlijk. Zijn haar waaide steeds de verkeerde kant op, hoe vaak hij het ook fatsoeneerde. Hoog op de tribune keek Sir Bobby Charlton sereen toe. Het clubicoon is al sinds jaar en dag kaal en had een zwart hoedje op.

Louis van Gaal nam af en toe een slok uit een flesje bronwater. Het dopje zat eraan vast, dat kon hij in ieder geval niet kwijtraken. Eén zekerheid in wankele tijden.

Na de wedstrijd liet Van Gaal zich ontvallen dat hij misschien zelf wel ging opstappen. Zijn eergevoel stak de kop weer op; de touwtjes in handen houden, zelfs op een dieptepunt in je carrière.

Dat tieren, het rood aanlopende gezicht, de waterige ogen. Het is Van Gaal ten voeten uit. Een toptrainer die uit zijn lijf barst. Ik hou (bijna altijd) van hem. De ‘totale mens’ is in verval en iedereen mag het zien.