Een vrouw van 63. Af en toe vind ik het ergens wel jammer

„Ik heb geen zin meer om het uit te leggen”, zegt deze tandarts, die daarom ook niet met haar naam in de krant wil. „Ik laat gewoon de foto’s van de kinderen van mijn zus zien.”

Juliana met kleinkinderen in 1978. Foto ANP

‘Ik heb heel lang getwijfeld of ik wel of geen kinderen wilde en hield het een beetje open. Als ik de Libelle las, dacht ik ‘leuk, kinderen’. Maar als ik dan mijn vakliteratuur las, ik ben tandarts, dacht ik weer ‘mwah, toch maar niet’. Uiteindelijk hebben praktische overwegingen me over de streep getrokken. Ik vond kinderen best leuk, maar ze vragen zoveel aandacht en ik wilde de vrijheid hebben om dingen te doen. Dat zag ik ook aan vrienden, dat ze weinig leven overhielden naast een gezin.

In mijn omgeving wilden veel mensen geen kinderen, maar uiteindelijk hebben de meesten ze toch gekregen. En dan hielden vaak de vrouwen op met werken. Dat wilde ik niet. Mijn partner en ik, we zijn 41 jaar samen, zijn destijds dan ook samen overeengekomen geen kinderen te nemen. Want hij had een baan waarbij hij niet minder kon werken en ik wilde niet minder werken.

Toen ik jong was , was het meer de standaard om kinderen te nemen. De opleiding kaakchirurgie mocht ik bijvoorbeeld niet volgen want ik zou toch ‘op een bepaald moment kinderen krijgen’. Ook bij het aanvragen van een hypotheek telde bij bijna alle banken mijn salaris niet mee want ‘als vrouw zou ik als er kinderen kwamen toch stoppen met werken’. Het waren andere tijden. Leeftijdsgenoten van mijn ouders vroegen steeds ‘komt er al iets’? En dan antwoordde ik altijd dat we er nog niet aan toe waren. Op een gegeven moment hielden mensen vanzelf op met vragen.

Al komt het natuurlijk nu regelmatig voor dat mensen vragen heb je kleinkinderen? Vaak antwoord ik ‘nee, daar hebben we niet voor gekozen’. Meestal weten mensen niet goed hoe ze moeten reageren. Soms valt er een pijnlijk stilte, soms maken mensen een lullige opmerking als ‘mensen zonder kinderen doen alsof dat leuk is’. Daar zeg ik dan wat van. Op de een of andere manier moet je altijd verklaren waarom je geen kinderen hebt, terwijl er nooit aan mensen wordt gevraagd waarom ze wel kinderen hebben.

Toch ervaar ik het niet meer als een taboe. Al heb ik veel in het buitenland gereisd, zoals in Azië, en daar heb ik om discussies te voorkomen gewoon kinderen ‘bedacht’. Ik heb geen zin meer uit te leggen dat ik niet ziek ben en dat ik er bewust voor gekozen heb. Tegenwoordig zeg ik dan gewoon dat ik kinderen heb en laat ik de foto’s van de kinderen van mijn zus zien.

Mijn ouders vonden het niet leuk, maar ze hebben altijd gezegd dat het aan ons was. Mijn zus heeft later wel kinderen gekregen, maar zij was negen jaar jonger dus dat duurde best een tijdje voor het zover was.

Mijn moeder is gehandicapt en zit nu in een verpleeghuis. Mijn vader heb ik jaren daarvoor verzorgd tijdens zijn ziekte. Ik vond het vreselijk dat ze zo afhankelijk van mij waren. Kinderen zijn ook afhankelijk van je, daarom vind ik het achteraf een goede beslissing om er geen te krijgen. Al is het ook met kinderen nooit een garantie dat iemand bij je op bezoek komt, er is straks als wij oud zijn niemand die dat voor ons doet. Wij zullen dus zorg moeten inkopen. Maar dat hoort erbij.

En toch zegt mijn partner achteraf dat als hij toentertijd minder was gaan werken, we misschien wel kinderen hadden gehad. Hij is er niet echt treurig om, maar realiseert zich meer dat ons leven er dan misschien heel anders had uit gezien. Ook ik vind het af en toe ergens jammer. Soms vraag ik af hoe onze kinderen eruit hadden gezien. Spijt heb ik niet, want alle reizen die we hebben gemaakt, hadden we anders waarschijnlijk niet gemaakt. Maar wat ik vroeger nooit zag, is dat oudere kinderen, als ze de puberteit voorbij zijn, best leuk zijn. Dat is iets waar ik toen ik jonger was niet naar keek, ik zag alleen de korte termijn. Op een gegeven moment zijn ze jong volwassen en ik zie aan kinderen van mijn vrienden dat dit heel verrijkend kan zijn. Dat is ook iets dat ik jonge mensen die nu geen kinderwens hebben, zou willen voorhouden. Je bent nooit honderd procent voor of tegen iets.”

De naam van deze vrouw is bij de redactie bekend.

Opgetekend door Anouk Eigenraam

Special #geenkind
Christiaan Weijts: beslissing tot voortplanting is ongrijpbaar, vooral voor mannen

Hoofdcommentaar: 1,7 kinderen per vrouw is te weinig

Twee vrouwen van 26 en 28. Waarom moeten wij een kind krijgen?

Een vrouw van 38. Misschien nog wel, of toch niet meer

Een vrouw van 47. Ik weet niet wat ik mis, dus mis ik niks

Een man van 34. Steriliseren toch?