Een vrouw van 47. Ik weet niet wat ik mis, dus mis ik niks

Geen kinderen geeft vrijheid, weet Marianne Janssen. Zij zegde haar baan op en opende een wijnwinkel.

Foto Koen Suyk / ANP

‘Als kind deed ik al meer ‘jongens’- dan ‘meisjesdingen’. Ik speelde in boomhutten, crosste met mijn fiets; spelen met poppen trok me niet. In de puberleeftijd moest ik er niet aan denken om kinderen te krijgen, maar dat is op die leeftijd vrij normaal. Je denkt ‘dat komt later wel’. Ik dacht toen nog wel dat het hoorde om later een gezin te hebben.

Toen ik klaar was met studeren moest ik echter nog steeds niet aan kinderen denken. Omdat ik erachter kwam dat mijn studie Letteren niet zoveel perspectief bood op werk, ging ik de Pabo doen en werd daarna kleuterjuf.

Elf jaar heb ik als juf met veel plezier gewerkt, ik kan goed overweg met kinderen. Maar altijd als ik thuiskwam, was ik blij dat ik ze niet had. Logischerwijs vroegen ouders me wel eens of ik kinderen had. Als ik dan antwoordde van niet, zag je ze wel kijken. Dat vinden mensen toch een beetje gek; wel kleuterjuf zijn, maar zelf geen kinderen willen.

Rond mijn dertigste begonnen mijn vrienden allemaal kinderen te krijgen. Voor hen vond ik dat heel leuk, maar bij mij bleef de kriebel uit. Als ik op kraamvisite ging, dacht ik altijd ‘leuk, maar aan mijn lijf geen polonaise’.

Een serieuze relatie had ik tot dan toe niet gehad, dus mijn niet-kinderwens was nooit een issue. Op mijn 34ste kwam ik mijn huidige vriend tegen. Met zijn ex had hij wel geprobeerd kinderen te krijgen, maar dat was niet gelukt. Dus een van de eerste vragen die ik hem stelde, was of hij nog steeds kinderen wilde. ‘Want dan ben je bij mij aan het verkeerde adres’, maakte ik hem duidelijk. Gelukkig hoefde het van hem niet per se. Volgens mij was hij zelfs wel een beetje opgelucht.

Rond mijn veertigste levensjaar ging ik wel meer over mijn keuze nadenken en was er eventjes twijfel: ‘misschien mis ik echt iets?’ Ook voelde ik me een beetje schuldig tegenover mijn ouders en mijn broer die geen kinderen kon krijgen, net als een vriendin van mij. Dat je iets laat liggen wat een ander graag wil, was soms moeilijk te begrijpen voor haar. Mijn ouders vonden het ook jammer denk ik, ze hadden het vast leuk gevonden; dat zie ik aan hoe ze omgaan met mijn neefjes en nichtjes. Maar ze hebben er nooit iets van gezegd. Ik checkte nog een keer bij mijn vriend of hij het zeker wist. Als hij zich bedacht had, kon ik het alsnog overwegen. Dat was niet het geval. Toen ik 41 werd, was daarmee de kous af.

Dat ik geen kinderen heb, gaf me ook veel vrijheid. Op een gegeven moment ben ik uit het onderwijs gestapt en een opleiding gaan doen voor vinologen. Sinds 2008 importeer ik wijnen uit Italië en vorig jaar heb ik mijn eigen winkel in Utrecht geopend; Maddalena Wines.

Spijt van mijn keuze heb ik niet, ik weet niet wat ik mis, dus ik mis niets. Natuurlijk denk ik soms aan de toekomst, als we ouder worden. Hopelijk heb ik dan dan nog genoeg vrienden en kunnen we elkaar steunen. Ik opper wel eens het idee met vrienden die ook geen kinderen hebben samen in een huis te gaan wonen tegen die tijd. Maar ik kan mezelf prima vermaken dus bang ben ik er niet voor.”

Special #geenkind
Christiaan Weijts: beslissing tot voortplanting is ongrijpbaar, vooral voor mannen

Hoofdcommentaar: 1,7 kinderen per vrouw is te weinig

Twee vrouwen van 26 en 28. Waarom moeten wij een kind krijgen?

Een vrouw van 38. Misschien nog wel, of toch niet meer

Een man van 34. Steriliseren toch?

Een vrouw van 63. Af en toe vind ik het ergens wel jammer