Een man van 34. Wordt 2016 het jaar van mijn sterilisatie?

Ik wil graag dat mijn leven om mij draait. Noem het egocentrisch, maar daar passen geen kinderen bij, schrijft Niels Posthumus.

In gedachten heb ik het me al vaak voorgesteld: ik loop de kliniek uit, het was een kleine ingreep, beide zaadleiders zijn doorgeknipt. Ik zie mezelf opgelucht ademhalen. Ik heb nooit kinderen gewild. Lang nam ik me voor dat ik mij op mijn 33ste zou laten steriliseren. Dat leek me een mooie leeftijd. Als ik dan nog geen kinderen wilde, kwam dat gevoel nooit meer, toch?

Over een maand word ik 35. Maar mijn zaadleiders zijn nog intact.

Ik wil geen kinderen, omdat het mij onprettig lijkt onvoorwaardelijk van die kinderen te houden. Het lijkt me fijner om me in mijn leven alleen verantwoordelijk te voelen voor mijzelf. Ik wil graag dat mijn leven zoveel mogelijk om mij draait. Noem het egocentrisch, dat is het misschien. Maar bij die levensinstelling past desondanks geen kind.

Ik verbaas me er dan ook vaak over dat ik de stap nog steeds niet heb durven zetten. Rationeel gezien vind ik het dom van mezelf. De kans dat ik van gedachten verander en opeens toch kinderen wil, voelt vele malen kleiner dan de kans dat ik ooit per ongeluk nageslacht verwek. Waar veel vrouwen hun biologische klok voelen tikken als zij tegen de 35 lopen, voel ik een tikkende tijdbom. Dus waarom ontmantel ik die niet?

Vrienden en kennissen wierpen in het verleden meerdere verklaringen op. Stelde ik een toekomstige vriendin toch liever niet voor een voldongen feit? Was het misschien toch een gek idee ervoor te kiezen een eindstation te zijn van miljoenen jaren evolutie? Ja, wees ik met sterilisatie niet het leven in het algemeen af? Hoe haalde ik het eigenlijk in mijn hoofd? Ik merkte dat veel mensen op het plan alleen al heftig reageerden.

Ik antwoordde altijd ontkennend. Maar uiteraard vraag ook ik mij af waarom ik kennelijk nog twijfel. Het enige dat ik kan verzinnen, is dat ook sterilisatie een onomkeerbare keuze is. Nooit meer ruimte voor twijfel. En twijfel is een groot goed, zelfs als je keuze feitelijk vaststaat.

Mijn tijdbom kan tot in de eeuwigheid blijven tikken zonder af te gaan; kwestie van veilig vrijen. Een essentieel verschil met de biologische klok. Als man heb ik het makkelijk: mijn wens om kinderloos te blijven zal nooit zo urgent zijn, zo tijdsgebonden, als de wens van een vrouw van in de dertig om juist een kind te krijgen. Dat is een luxe, de aarzeling me te laten steriliseren hoogstens een luxeprobleem. Dus blijf ik een druk voelen in mijzelf: het moet er in 2016 echt eens van komen. Dan ben ik er vanaf. Het schept vast rust en duidelijkheid. Maar tegelijkertijd voel ik ook een tegendruk: wat in 2016 kan, kan in 2017 toch ook nog?

Special #geenkind
Christiaan Weijts: beslissing tot voortplanting is ongrijpbaar, vooral voor mannen

Hoofdcommentaar: 1,7 kinderen per vrouw is te weinig

Twee vrouwen van 26 en 28. Waarom moeten wij een kind krijgen?

Een vrouw van 38. Misschien nog wel, of toch niet meer

Een vrouw van 47. Ik weet niet wat ik mis, dus mis ik niks

Een vrouw van 63. Af en toe vind ik het ergens wel jammer