Aangekomen in Europa

De groep Syrische vluchtelingen met wie correspondent Gert van Langendonck afgelopen zomer door Europa reisde, woont nu verspreid over Duitsland. Hij zocht enkelen van hen op.

Foto Gert van Langendonck

Eind juli dit jaar volgde NRC een groep van 49 Syriërs op hun reis via de Balkan naar Europa. Niet lang na hun aankomst in Duitsland sprak Bondskanselier Merkel haar beroemde woorden uit: “Wir schaffen das“.

Inmiddels heeft Duitsland meer dan een miljoen vluchtelingen geregistreerd. Een groot deel van hen komt uit Balkanlanden als Albanië en Kosovo, en zal geen asiel krijgen. Maar voor de grootste groep, de Syriërs, ziet het er niet naar uit dat ze snel gaan terugkeren.

Lees ook: Op naar Europa

Hoe gaat het vijf maanden later met de groep onder leiding van Mazen Ismail? Toen zij in Duitsland aankwamen, was het al dringen. Maar het was nog niet de overrompeling die volgde op de Duitse beslissing in augustus om de grenzen open te gooien.

Dat heeft zo zijn gevolgen gehad. Van de 49 heeft nog maar een handvol de begeerde verblijfsvergunning van drie jaar op zak. Een van hen is Mazen zelf: hij nam de verstandige beslissing zich aan te melden in het noordoosten van Duitsland, een regio met weinig banen en een reputatie van anti-vluchtelingenprotesten. Mazen heeft nu een eigen appartement, een tweedehands auto en hij schrijft stukjes voor een plaatselijke krant.

Foto Gert van Langendonck

Foto Gert van Langendonck

Veel anderen leven een onzeker bestaan. Meestal hebben ze pas vorige maand een voorlopige verblijfsvergunning van drie maanden gekregen. Met zo’n vergunning mogen ze niet werken of studeren en moeten ze opboksen tegen een vastgeslibte administratie. Sommigen, zoals Melad in Hamburg, wonen vijf maanden later nog altijd in een container.

Vooral Berlijn is moeilijk: voor de Lageso, het enige aanmeldpunt in de hoofdstad, staan elke dag vanaf drie uur ‘s ochtends honderden asielzoekers in de kou aan te schuiven. De chaos is er zo groot dat de directeur eerder deze maand tot ontslag werd gedwongen.

Maar, en dat wekt gezien het klimaat in Nederland misschien verbazing, geen enkele van de vluchtelingen heeft negatieve ervaringen gehad met de Duitse bevolking. Ja: in het dorpje in Mecklenburg-Vorpommern waar Mazen belandde, was de bevolking aanvankelijk vijandig. En Firas in Noordrijn-Westfalen moet elke dag voorbij een buurvrouw die ‘Flüchtlinge raus!’ roept. Maar in het algemeen zijn het allemaal eens: de Duitsers zijn ‘sehr nette Leute‘.

Klik of tap onder deze kaart op de foto’s voor alle verhalen