Joep Franssens soms ontwapenend intiem

Joep Franssens (1955) schrijft veelal trage en zeer welluidende muziek. Toch is hij lang niet zo bekend als Ludovico Einaudi of Simeon ten Holt.

Wellicht omdat Franssens uiteindelijk intellectuelere ambities heeft dan de eerste, maar niet helemaal de trance weet te bereiken van die laatste.

The gift of song (1994) voor twee piano’s heeft veel met Ten Holts Canto Ostinato gemeen: een langzame opbouw richting ‘Apotheose’ gevolgd door een uitgebreid naspel.

Ralph van Raat is de componist al jarenlang zodanig toegewijd dat hij op deze cd beide pianopartijen voor zijn rekening neemt.

De stuwende puls van The gift of song fascineert, maar het melodische en harmonische materiaal gaat soms een beetje vervelen. Winter Child (1996) is juist wat richtingloos maar wel van een ontwapende intimiteit.