‘In de haven omdat ik op vader wilde lijken’

Fabian de Ruiter (26) is een trotse kraanmachinist.

Fabian de Ruiter

Vrijheid, saamhorigheid, het „schelden met die gasten”. Kraanmachinist Fabian de Ruiter zou het werk in de haven voor geen goud willen missen. Ook vanwege het uitzicht. „Op de Maasvlakte heb je zonsop- en ondergangen waar menig mens van zou watertanden.”

De Ruiters keuze voor de haven was onvermijdelijk: „Ik ben er gaan werken omdat ik op mijn vader wilde lijken.” Na zijn mbo-opleiding ging hij aan de slag bij het containerbedrijf waar senior op de loonlijst stond. In de jaren daarna groeide hij uit tot multi-inzetbare arbeidskracht. „Intern transport, spoorkraan, brugkraan. Ik ben een van de weinigen met zoveel functies.” Als het meezit, vist hij vanuit de cabine vijfendertig „dozen” per uur uit een schip.

Op advies van zijn vader werd De Ruiter lid van de vakbond. „Altijd handig, een steuntje in de rug”, zegt hij. „Zeker nu.” Op vrijdagavond 11 december schakelde hij uit solidariteit met de onderhandelaars zijn kraan een paar uur lang uit. „Mannen die de haven groot hebben gemaakt, verdienen het om minder te kunnen werken met behoud van salaris. Zo komt er ook meer plek voor de jongere generatie.”

Ondanks het uitzicht ziet De Ruiter zichzelf niet voor altijd bovenin de kraan zitten. Vandaar dat hij zich oriënteert op interne managementtrainingen, om uiteindelijk in een leidinggevende functie of op de planning terecht te komen. „Er komen allemaal hbo’ers binnen, die nooit geen haven hebben gezien. Ja, Delfshaven of de Coolhaven. Ik wil mijn ervaring van buiten naar binnen brengen. Maar ik ga hier nooit weg. De haven is m’n plekkie.”