Column

De pleister van Blatter en Gordons grote hart

Sepp Blatter in een interview met de NOS.

Dat vraag je je tóch af, grimaste Jeroen Stomphorst. Het was inderdaad de vraag die je nauwelijks durfde te stellen. Leuk hoor, dat kritische „exclusieve interview” van de NOS met Sepp Blatter, maar die pleister – waarom had-ie die pleister? Bij de studiopresentator van het Sportjournaal (NOS) prangde die ene vraag. Terecht: de pleister van de geschorste FIFA-baas viel op. Horizontaal over de rechterwang geplakt, van zijn neus tot ver over het jukbeen, licht uit het lood en net niet strak gespannen.

Een scheerwondje? Het overblijfsel van een val? Verslaggever Jeroen Stekelenburg wist het antwoord, toen hij om half elf nog met microfoon bij de FIFA in Zürich stond. Blatter had „een moedervlek laten verwijderen”. Aha.

Het beeld vertelde iets anders. Sepp Blatter was een gewond man. Die probeerde zijn wond weg te moffelen, maar dat alleen héél ostentatief kon. Had hij echt manhaftig willen overkomen, was dan zónder pleister op het strijdtoneel verschenen. Mét gapend wondje. Nu stond hij, de schijn van kracht ophoudend, meteen al achter. Er was dus geen assistent meer die hem voor die imagomisser had behoed, Sepp stond alleen.

NOS-verslaggever Stekelenburg had een audiëntie van vijf minuten geregeld. Goed zo, en ook goed dat de NOS hem naar Zürich had gestuurd – het item was daarmee zo’n beetje het enige op televisie dat vers aanvoelde. De rest van de programmering was voorgegaard, uitgekauwd of opnieuw opgewarmd.

Het was een lekker interview, zij het niet erg inhoudelijk: hier wilden we de leeuw zien spartelen. „Boos, is dat het woord dat u zoekt?” hield Stekelenburg Blatter het bot voor. Die gromde een lange, modderige zin, eindigend in: „This is absolutely wrong”.

Jeroen Stekelenburg deed wat hij moest doen. Poeren. Poken. Stoken. Tempo kruisverhoor, geen vraag onkritisch. Of het aanvechten van zijn schorsing nog kans maakt – die vraag deed tussen Jeroen en Jeroen nauwelijks meer terzake, ze deden het af als een strijd om „eer en rehabilitatie”. Je voelde een gevoel dat je nauwelijks durfde te voelen.

Voor leedvermaak zorgde ook het interview met Gordon, in de eerste aflevering van 5 Jaar Later. Hij toonde de drek onder het klatergoud van de Toppers. Dat mede-Topper René Froger tiranniek werd als hij weer eens in de olie was. Dat Gordon door de mede-Topper Jeroen van der Boom eruit is gewerkt, terwijl hij Van der Boom zelf bij de spektakelformatie had gehaald. Gordon luchtte zijn „veel te grote hart” (zei hij zelf) en dat luchtte op: „Het is wel eens fijn om dingen gewoon geklaard te hebben.”

Het heimelijke genoegen was aanvankelijk hetzelfde als bij Blatter: de destructie van de hoogmoedige gelijkhebberij. Toch won Gordon aan sympathie. Zijn gelijkhebberigheid richtte hem niet te gronde, zoals die van verbeten bad-guy Blatter, maar bevrijdde hem. Gelukkig waren er toen de groenblauw geblokte sokken van Jeroen Pauw om smalend over door te lachen. Maar eigenlijk waren die ook gewoon mooi.