Harry

Sinds er een Xenos zat ging het beter met winkelcentrum Diemerplein in Diemen. Moest ik me zorgen maken om deze constatering? Bij de schuifdeuren legde een zwetende kerstman een folder in de kinderwagen. Hij had de baard een beetje losgeknoopt en heette me welkom op de jaarlijkse kerstmarkt. Omdat hij zich voor kon stellen dat je daar als ouder optimaal van wilde genieten attendeerde hij me op ‘de kerststal’, een kinderopvang waar je je kind gratis een half uur kon achter laten bij Diemense vrouwen met kerstmutsen op het hoofd, maar daarvoor vond ik haar dan toch echt nog te jong.

„We gaan er samen van genieten”, zei ik tegen de kerstman. De vrouw van de slager had knipperlichten in het haar, ik zag een gehandicapte met een op batterijen ‘brandend’ haardvuur op schoot voorbij zoeven en zo waren er nog wat dingen, maar alles viel in het niet bij de aanblik van SP-Kamerlid Harry van Bommel die met de handen in de zij oprecht stond te genieten bij de kraam van Bakker Jongejans waar een medewerker een poging deed om het wereldrecord appelbeignets stapelen te verbeteren.

We kenden elkaar.

Voor een portret namens, toen nog weekblad, HP/De Tijd zat ik ooit een week naast hem in zijn autootje waarmee hij ons van SP-bijeenkomst naar SP-bijeenkomst reed, waar hij voor lege zaaltjes gloedvolle betogen hield. Maar nu troffen we elkaar op de kerstmarkt in Winkelcentrum Diemerplein, bij het appelbeignet-stapelen. Harry was niet in functie.

Hij was ter plaatse als Harry van Bommel, een tevreden inwoner van Diemen en in die hoedanigheid sprak hij me aan op eerdere columns waaruit je zou kunnen lezen dat ik een ontevreden bezoeker van Diemen en de Diemense winkelcentra in het bijzonder was.

Harry dacht daar anders over.

„Je hebt hier alles”, zei hij over Winkelcentrum Diemerplein terwijl hij in de kinderwagen keek. Het kind lachte naar Harry, ik was benieuwd wat Harry van haar vond, maar Harry zei niets, behalve dan dat hij het een prettig winkelcentrum vond waar hij graag doorheen wandelde.

Als we op die tour gingen wist ik er ook nog wel een paar. Ik vertelde hem dat er ter hoogte van de roltrappen bij de Albert Heijn XL maar liefst twee kerstkoren actief waren.

„O leuk”, zei Harry, „dan ga ik daar ook nog even een kijkje nemen.”

Daarna dacht ik nog vaak aan Harry van Bommel, een tevreden inwoner van Diemen die had besloten dat het tof was om in Winkelcentrum Diemerplein te zijn omdat je er ‘alles’ hebt.

Nog nooit was de politiek zo dichtbij en tegelijkertijd zo ver weg.