Albin kropte veel op – tot het hem niet meer lukte

Wie: Albin

Kwestie: doodslag en diefstal

Waar: rechtbank Den Haag

Het enige lichtpuntje is dat het slachtoffer er vermoedelijk weinig van heeft gemerkt. Albin (34) sloeg Mike twee keer hard met de klauw van de hamer op het hoofd. Daarna viel Mike plat op z’n rug, waarna Albin hem met een keukenmes een keer of tien in hals, borst en schouder stak. Vermoedelijk was Mike bewusteloos toen zijn longen vol bloed liepen.

De verdachte oogt grauw en vermoeid. De weduwe van Mike leest haperend voor hoe haar jonge kinderen hun papa moeten missen – en hoe zij eraan toe is. Albin is de ex van haar zus. Beide families zitten op de tribune, gescheiden.

De zwagers Mike en Albin waren samen een verhuisbedrijfje begonnen. Tijdens het klussen aan de verhuisbus ontstond er ruzie – Albin verloor zijn zelfbeheersing. Vrijwel meteen daarna gaf hij zichzelf bij de politie aan. Het politieonderzoek draaide vooral om de vraag of Albin ook geld uit de portemonnee van Mike heeft genomen. En of dát ook het plan was. Dan is het namelijk gekwalificeerde doodslag, waarop een hogere straf staat. De officier laat die gedachte in zijn requisitoir echter varen. Dit was geen doodslag om een diefstal mogelijk te maken. Dit ging om de persoon. Er is wel 80 euro weg, maar dat is toch een apart feit. Hij eist elf jaar cel.

Volgens Albin ging de ruzie over een verhuislift, waarvoor ze samen geld opzij legden. Hij had tegen Mike gezegd dat sparen hem niet lukte, waarop die had gezegd: „Dat is dan jouw kankerprobleem.” Dat was de druppel geweest. Mike kon wél sparen, want die had er een uitkering naast, zegt Albin. Maar hij niet.

Mike schold hem regelmatig uit, kleineerde en bedreigde hem. Hij kon niks, hij was niks, hij was een kneus, een ‘hersenloze lul’. De ene uitbrander na de andere.

Tot tien tellen, om je te beheersen, dat was het beste, had Albin bedacht. Hij kropte veel op, tot het niet meer ging. Albin sloeg en stak in een waas op Mike in. Daarna raakte hij in shock. Getuigen bevestigen dat Mike zijn zwager regelmatig ‘de pleuris’ schold als het niet goed ging. Veel loon kreeg hij niet: 20 euro per klus en wat zakgeld voor benzine en shag. Mike beheerde het geld.

Had u dan niet op willen stappen, vraagt de rechter. Zeker, bevestigt Albin. Maar er was afgesproken dat wie vertrekt niks van z’n inleg terug zou krijgen. Bovendien werd Mike dan kwaad. „Als je dat doet, dan kom je aan m’n kinderen”, had hij gezegd. Albin leefde van het bedrijfje.

De zwagers kenden elkaar 22 jaar. Albin kwam op z’n achtste naar Nederland uit Joegoslavië en haalde hier een lts-diploma. Daarna had hij allerlei baantjes; justitie pakte hem ooit voor heling. Mike hield niet van buitenlanders, maar Albin was met de zus van z’n vrouw. Vooruit maar. Aanwijzingen voor gedragsstoringen zijn er niet. Albin weigerde de psychiater. Hij vreest tbs, hoorde „slechte verhalen over de kliniek”.

Zijn advocaat wil vooral een lagere straf. Voor doodslag geven rechters meestal acht jaar, zelden elf. Albin erkende zijn daad meteen. Alle informatie die hij gaf, was betrouwbaar. Meestal blijven nabestaanden vol vragen achter – hier dus niet.

En Albin zelf? Kon ik het leed maar wegnemen, zegt hij. Hoe konden mijn handen hiertoe in staat zijn? Waarom gaf ik niet gewoon een klap? Hij vraagt vergiffenis, zegt een zware straf te verdienen. Hij denkt over de „verloren ziel” van zijn slachtoffer, een collega, vriend en soms vijand, die me „manipuleerde en bedreigde”.

De rechtbank legt acht jaar cel op. En hij moet de begrafenis betalen. Diefstal is niet bewezen.