Column

Tristesse

Een mens zien vallen kan ik niet (naar de woorden van Jacques Brel). Ooit mocht ik met Karel Van Miert op de lunch bij Willy Brandt in Bonn. Uitgerekend die middag werd de Duitse ex-Bondskanselier weggestuurd als partijvoorzitter van de SPD. Een vrouwenkwestie. Zijn secretaris kwam het ontslagbriefje in het restaurant overhandigen. Een bliksemschicht trof de halfgod van progressief Europa vol in het hart. Hij kromp ineen, schoof mes en vork opzij en bestelde een dubbele whisky. Op slag oud en grijs geworden, rimpels werden groeven.

Het schrijnende beeld kwam terug bij de tristesse van José Mourinho. In een donkere vluchtauto weg geknald uit oefencomplex Cobham, het hoofd verborgen in een al even donkere capuchon. Alleen de boeien ontbraken nog.

In het voetbal is José Mourinho van het kaliber Willy Brandt. Visionair, charismatisch voor zijn vrienden, denker en tacticus. Dit alles met een air van ongenaakbaarheid. Hij zelf denkt daar ook zo over, maar de laatste tijd braken hoogmoed en humeurigheid hem op. De charme van de derwisj smolt als sneeuw voor de zon. Hij begon er ook steeds grauwer uit te zien, steeds magerder, alsof hij iets naars onder de leden had. De ongeziene vrije val van Chelsea nam ook nog iedere vorm van humor weg. Met één punt boven de degradatie het kerstvoetbal in, is natuurlijk van een ongehoorde schaamteloosheid voor een prestigieuze Londense club.

Toch bleven velen geloven dat de Portugese mirakelman het seizoen van Chelsea alsnog zou redden. Als pokeraar kent Mourinho zijn gelijke niet en uit zijn rijke verleden zou wel een sleuteltje opduiken om de prijzenkast van de club weer te openen.

Al met al onverwacht raakte het geduld van eigenaar Roman Abramovitsj op en werd The Special One wandelen gestuurd.

Henk de Jong heeft het beter getroffen met de voorzitter van Cambuur. Deze preses is een juweel van de menselijke vonk in personeelsbeleid. Dat het maar om een club in de eredivisie gaat, doet er niet toe. Supporters zijn overal hetzelfde – de enige Internationale die nog zingt.

Mourinho kon een etter zijn met andere coaches, maar één kwaad woord over zijn spelers kon er jarenlang niet af. Tot hij na de wedstrijd tegen Leicester in een steekvlam van woede ‘zijn jongens’ kapittelde als verraders. De breuk met de kleedkamer lag open en bloot. Zo kenden we deze coach niet. Overal waar hij gewerkt heeft, werd hij geroemd om zijn haast mystieke band met de selectie. Wie aan zijn spelers raakte, raakte aan hem. En omgekeerd. Die unieke attitude heeft nu hij zelf verbrijzeld.

De komst van Guus Hiddink als interim-coach is aangekondigd. Guus kent het huis – hij was er al eens tussenpausje na het ontslag van Felipe Scolari. De aimabele Varssevelder zit vol revanchegevoelens na zijn ontslag als bondscoach van het Nederlands elftal. In zijn ogen is er in Zeist lelijk gemorst met de voetbalzeden en is hij slachtoffer van een complot tussen Bert van Oostveen en Danny Blind. In privékring noemt hij zijn opvolger een deloyale onderzeeër. Een diep gekwetst man betreedt straks de dug-out op Stamford Bridge.

Natuurlijk zal Hiddink ook willen afrekenen met zijn imago van knikkebollende opa dat hem bij het Nederlands elftal werd opgeplakt. Dat vooral deed hem pijn. Guus heeft de vingers in aanslag voor een lange neus naar de KNVB en de media. De suggestie dat hij bij Oranje alleen nog wat onbestemd, stram en traag rondjes draaide, is hem in de ziel gebrand.

Chelsea is de laatste brug van de weerwaak.